Ενώ οι περισσότεροι γονείς έχουν μάθει να αναγνωρίζουν τους κινδύνους της νευρικής ανορεξίας, ένας νέος, πιο «αόρατος» εχθρός απλώνεται κυρίως στα αγόρια και τους νεαρούς άνδρες. Η μυϊκή δυσμορφία, που στη δημόσια συζήτηση αποκαλείται «μεγαλορεξία» (bigorexia), αποτελεί μια σοβαρή ψυχολογική κατάσταση όπου το άτομο αποκτά μια βαθιά στρεβλή αυτοεικόνα, εστιάζοντας αποκλειστικά στη μυϊκή μάζα και την εμφάνιση. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της δυσμορφικής διαταραχής του σώματος, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες εμμονές.

Όπως περιγράφει η πιστοποιημένη θεραπεύτρια διατροφικών διαταραχών Κάρα Μπέκερ, η διαταραχή αυτή οδηγεί στην επίμονη πεποίθηση ότι το σώμα «δεν είναι αρκετά δυνατό» ή «δεν είναι αρκετά μεγάλο», ακόμη κι όταν ο άνδρας έχει ήδη ιδιαίτερα γυμνασμένο σώμα ή σωματοδομή επαγγελματία μπόντι-μπίλντερ. Η κλινική ψυχολόγος Έιμι Γκούντινγκ εξηγεί ότι πολλοί ασθενείς βλέπουν τον εαυτό τους ως μικρότερο ή λιγότερο μυώδη από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Αυτή η λανθασμένη αντίληψη τροφοδοτεί εμμονικές συμπεριφορές, όπως η υπερβολική άσκηση χωρίς επαρκή ξεκούραση και η έντονη ενασχόληση με τη διατροφή για ένα σώμα όσο το δυνατόν πιο «στεγνό», δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο περιορισμών, ενοχών και καταναγκασμών.

Σύμφωνα με μελέτη του 2019, περίπου το 22% των εφήβων αγοριών υιοθετεί διατροφικές συμπεριφορές διαταραγμένου τύπου με στόχο την αύξηση βάρους. Ο παιδίατρος Τζέισον Ναγκάτα, ειδικός στις διατροφικές διαταραχές, τονίζει ότι το πρόβλημα συχνά δεν αναγνωρίζεται έγκαιρα επειδή δεν ταιριάζει στο στερεότυπο του «λεπτού σώματος». Μάλιστα, καναδική μελέτη κατέγραψε θεαματική αύξηση στις νοσηλείες αγοριών για διατροφικές διαταραχές από το 2002 και μετά, δείχνοντας πως η ανδρική ψυχική υγεία αλλάζει χωρίς πάντα να το αντιλαμβανόμαστε. Η παγίδα της μεγαλορεξίας είναι ότι συχνά «κρύβεται» πίσω από κοινωνικά αποδεκτές αξίες, όπως η «πειθαρχία» ή η «αφοσίωση» στο γυμναστήριο, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπτώματα μιας βαθύτερης δυσκολίας.

Ο καθηγητής ψυχολογίας Τζόζεφ Τρούνζο επισημαίνει ότι ο πιο ισχυρός επιταχυντής είναι τα κοινωνικά δίκτυα. Οι νέοι συγκρίνονται με εξιδανικευμένα σώματα διασήμων, όπως ο Χιου Τζάκμαν, ο οποίος έχει ακολουθήσει ακραία πρωτόκολλα αφυδάτωσης για κινηματογραφικούς ρόλους. «Τα περισσότερα παιδιά 15 ετών» δεν μπορούν να αντιληφθούν την κατασκευασμένη φύση αυτών των εικόνων, που συχνά περιλαμβάνουν επαγγελματικό φωτισμό και φίλτρα, με αποτέλεσμα μια «συνταγή ψυχολογικής καταστροφής». Επιπλέον, οι ενότητες σχολίων εκθέτουν τους νέους σε σκληρή κριτική, ενισχύοντας την ανασφάλεια και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Για την προστασία των παιδιών, οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία της ανοιχτής συζήτησης και της καλλιέργειας αξιών όπως η καλοσύνη και η αξιοπρέπεια. Η θεραπεύτρια Τσέρι Μίλερ προτείνει την έννοια του «σεβασμού στο σώμα», υπενθυμίζοντας ότι «η ζωή θα ήταν βαρετή αν μοιάζαμε όλοι». Αν ένας γονέας παρατηρήσει ότι το παιδί του απομονώνεται κοινωνικά ή ότι «Ορισμένα αγόρια περνούν όλες τις ώρες που είναι ξύπνια γυμναζόμενα και νιώθουν ενοχές αν δεν είναι στο γυμναστήριο», η παρέμβαση είναι κρίσιμη. Ο Ναγκάτα προτείνει ως πρώτο βήμα την επικοινωνία με παιδίατρο και την υποστήριξη από μια διεπιστημονική ομάδα ειδικών ψυχικής υγείας και διατροφής για μια ουσιαστική αποκατάσταση.