Η παραμονή στο Διάστημα δεν είναι μια απλή υπόθεση, αλλά μια σκληρή δοκιμασία για το ανθρώπινο σώμα που συνοδεύεται από επίμονους πονοκεφάλους, ιλίγγους και μια διαρκή αίσθηση ναυτίας. Η μικροβαρύτητα ανακατεύει τα υγρά του οργανισμού, στέλνοντάς τα προς το κρανίο, και απαιτεί τεράστιες αντοχές για να προσαρμοστεί κανείς στη νέα πραγματικότητα. Αυτές τις αντοχές απέδειξε πως διαθέτει η Χριστίνα Κουκ, η Αμερικανίδα αστροναύτης της NASA που κατέρριψε το ρεκόρ συνεχούς παραμονής γυναίκας στο Διάστημα, συμπληρώνοντας 328 ημέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Η πορεία της Κουκ είναι γεμάτη ορόσημα που αλλάζουν την Ιστορία. Στις 18 Οκτωβρίου του 2019, μαζί με την Τζέσικα Μέιρ, πραγματοποίησαν τον πρώτο αποκλειστικά γυναικείο «διαστημικό περίπατο» στην Ιστορία, αιωρούμενες στο κενό για πάνω από επτά ώρες. Όμως, η πρόκληση δεν σταματά εκεί. Τον προσεχή Μάρτιο, η Κουκ ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο «βαθύ Διάστημα» στο πλαίσιο της αποστολής «Αρτεμις ΙΙ». Θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα φτάσει στη Σελήνη, σε μια απόσταση 384.400 χιλιομέτρων από τη Γη, ανοίγοντας τον δρόμο για τις μελλοντικές προσσεληνώσεις.

Το πλήρωμα του «Αρτεμις ΙΙ» φέρει και άλλες σημαντικές πρωτιές, με τον Βίκτορ Γκλόβερ να γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικανός και τον Καναδό Τζέρεμι Χάνσεν τον πρώτο μη Αμερικανό που θα ταξιδέψουν προς το φεγγάρι, υπό τις οδηγίες του κυβερνήτη Ριντ Ουάσμαν. Έχουν περάσει 54 χρόνια από την αποστολή «Απόλλων 17» το 1972, και παρόλο που η τωρινή αποστολή θα περιοριστεί σε περιστροφή γύρω από τη Σελήνη, θέτει τις βάσεις για την ιστορική επιστροφή στην επιφάνειά της με το «Αρτεμις ΙΙΙ» το 2027-28.

Η Χριστίνα Κουκ, γεννημένη το 1979, ονειρευόταν αυτή τη στιγμή από το δημοτικό. «Από μικρό παιδί ήθελα να γίνω αστροναύτης», θυμάται η ίδια. «Ημουν αυτό το παιδί στο δημοτικό που όταν οι δάσκαλοι ρωτούσαν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, απαντούσα: αστροναύτης». Για να τα καταφέρει, πέρασε από εξαντλητική εκπαίδευση σε Αλάσκα και Ανταρκτική, προτού επιλεγεί από τη NASA το 2013. Η εμπειρία της στον Σταθμό, όπου έβλεπε 17 ανατολές την ημέρα, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της: «ζεις περίπου 17 ανατολές και δύσεις του Ηλίου το εικοσιτετράωρο. Αυτό από μόνο του είναι απίστευτο. Οπως και η αιώρηση. Οταν γύρισα στη Γη δεν θυμόμουν καν πώς είναι να περπατάς. Είμαστε διαρκώς απασχολημένοι εκεί πάνω, κάθε κίνησή μας πρέπει να είναι υπολογισμένη στο λεπτό, όμως υπάρχει και χρόνος για περισυλλογή, στο μεγάλο παράθυρο που βλέπει προς τη Γη. Είναι απίστευτο μέρος το Διάστημα και δίνει στον καθένα από εμάς εκεί πάνω απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν πουθενά αλλού».

Με έξι διαστημικούς περιπάτους στο ενεργητικό της, η Κουκ στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στη νέα γενιά. Παρά τον κίνδυνο, η ίδια παραμένει προσηλωμένη: «Συχνά οι άνθρωποι με ρωτούν αν φοβόμουν όταν έκανα τους διαστημικούς περιπάτους. Η απάντηση είναι να είσαι συγκεντρωμένος στην αποστολή σου. Και έχουμε τόσο πολλά να κάνουμε όσο βρισκόμαστε εκεί έξω που μάλλον δεν προλαβαίνεις να φοβηθείς. Συχνά, όταν μιλάω σε μαθητές, τους λέω ότι καλό είναι να κυνηγάς όλα όσα φοβάσαι. Οσα νομίζεις ότι δεν μπορείς να φτάσεις. Οταν υπερβείς αυτόν τον φόβο, το αίσθημα ανταμοιβής είναι ανεκτίμητο».