Μια στρατιωτική κινητοποίηση που ξεπερνά ακόμη και τα δεδομένα του πολέμου στο Ιράκ εξελίσσεται στον Περσικό Κόλπο, με τις ΗΠΑ να σφίγγουν τον κλοιό γύρω από την Τεχεράνη. Διπλωμάτες και αναλυτές σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα τις κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν τη στρατηγική του για την επόμενη ημέρα στην περιοχή.

Στην ομιλία του την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε το στίγμα των προθέσεών του. Σύμφωνα με αναλύσεις, η συγκέντρωση των στρατιωτικών μέσων έχει έναν ξεκάθαρο πρωταρχικό σκοπό: να διασφαλιστεί ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα. Παρά τις απειλές για πολεμική σύγκρουση, ο Τραμπ φαίνεται να αφήνει χαραμάδα για τη διπλωματική οδό, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Θέλουν να κάνουν μια συμφωνία, αλλά δεν έχουμε ακούσει τα σωστά λόγια: Δεν θα αποκτήσουμε ποτέ πυρηνικά όπλα».

Οι αμερικανικοί στόχοι διαρθρώνονται σε τρεις κρίσιμους πυλώνες. Αρχικά, απαιτείται η οριστική εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος, το οποίο δέχθηκε σοβαρό πλήγμα τον περασμένο Ιούνιο, όταν ΗΠΑ και Ισραήλ φέρονται να κατέστρεψαν βασικές εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου. Δεύτερον, η Ουάσιγκτον ζητά την άμεση παύση της ανάπτυξης διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM), οι οποίοι θα μπορούσαν να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές σε παγκόσμιο επίπεδο. Τρίτον, το Ιράν καλείται να σταματήσει τη στήριξη στον «Άξονα της Αντίστασης», το δίκτυο τρομοκρατικών ομάδων όπως η Χεζμπολάχ και οι Χούθι, που έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες το τελευταίο διάστημα.

Το δίλημμα για την Τεχεράνη είναι σαφές: το «μαστίγιο» είναι η πανίσχυρη αρμάδα πολεμικών πλοίων και το «καρότο» είναι η άρση των εξοντωτικών οικονομικών κυρώσεων και η επανένταξη στην παγκόσμια οικονομία. Παρά τις προοπτικές ανάπτυξης, η ιρανική πλευρά αντιδρά σφοδρά. Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν αρνείται την επιδίωξη κατασκευής βόμβας, ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου, Esmaeil Baqaei, κατηγόρησε τον Λευκό Οίκο για εκστρατεία «παραπληροφόρησης» και «μεγάλα ψέματα».

Ενδιαφέρον προκαλεί η προσέγγιση στο ζήτημα της αλλαγής καθεστώτος. Η περίπτωση του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα χρησιμεύει ως οδηγός, όπου η απομάκρυνση του ηγέτη δεν σήμανε απαραίτητα την πλήρη ανατροπή του συστήματος, αλλά τη συμμόρφωση των διαδόχων του με τις αμερικανικές απαιτήσεις. Για το Ιράν, η απόφαση για επιβίωση μέσω της οικονομικής επανένταξης φαντάζει λογική, όμως το καθεστώς των Αγιατολάχ έχει ιστορικά επιδείξει μια σφοδρή ανεξαρτησία, προτιμώντας τα οπλοστάσια από την ευημερία. Τώρα, υπό το βάρος των εσωτερικών διαμαρτυριών και της οικονομικής κατάρρευσης, μένει να φανεί αν η επιθυμία για επιβίωση θα οδηγήσει σε μια ιστορική υποχώρηση.