Ένα εντυπωσιακό νέφος ατόμων σιδήρου, με ραβδόμορφη δομή, εντοπίστηκε στο Διάστημα, συγκεκριμένα στο Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα. Αυτή η ανακάλυψη, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ενδέχεται να κρύβει σημαντικές ενδείξεις για το μέλλον της Γης.

Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα, ένα γνωστό και πολύχρωμο διαστημικό φαινόμενο, δημιουργήθηκε από ένα ετοιμοθάνατο άστρο, παρόμοιο με τον Ήλιο, το οποίο απελευθέρωσε τα εξωτερικά του στρώματα. Η διάμετρός του αγγίζει τις 500 φορές την απόσταση της τροχιάς του Πλούτωνα και βρίσκεται σε απόσταση 2.283 ετών φωτός από εμάς.

Η «ράβδος» αυτή εντοπίστηκε από αστρονόμους του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ και του University College London, με τη χρήση ενός νέου τηλεσκοπικού οργάνου, του WHT Enhanced Area Velocity Explorer (Weave). Η προέλευση του φαινομένου παραμένει ασαφής, όμως οι επιστήμονες διατυπώνουν θεωρίες που συνδέουν τη δημιουργία του με στοιχεία για το μέλλον της Γης.

Μία από τις επικρατέστερες θεωρίες υποστηρίζει ότι το νέφος σιδήρου σχηματίστηκε κατά τη δημιουργία του ίδιου του νεφελώματος, καθώς το μητρικό άστρο κατέρρεε. Μια εναλλακτική εξήγηση είναι ότι πρόκειται για κατάλοιπα διαστημικού πλάσματος, απομεινάρια ενός βραχώδους πλανήτη που καταστράφηκε όταν το άστρο διογκώθηκε. Αν αυτή η εκδοχή είναι αληθής, τότε η «ράβδος» αυτή θα μπορούσε να αποτελεί μια μακρινή «ματιά» στο μέλλον της Γης. Κάτι τέτοιο θα συμβεί όταν ο Ήλιος, το μητρικό άστρο του πλανήτη μας, αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα με παρόμοιο τρόπο, «καταπίνοντας» τη Γη σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια.

Η ερευνητική ομάδα έχει προγραμματίσει περαιτέρω παρατηρήσεις, με στόχο να διαπιστωθεί με ακρίβεια η σύσταση της «ράβδου σιδήρου», η προέλευσή της και οι πληροφορίες που μπορεί να αποκαλύψει. Ο επικεφαλής της μελέτης, δρ Ρότζερ Γουέσον, δήλωσε ότι το Weave επέτρεψε στους επιστήμονες «να παρατηρήσουν το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα με έναν νέο τρόπο, προσφέροντας πολύ περισσότερες λεπτομέρειες από ποτέ», παρά το γεγονός ότι έχει μελετηθεί εκτενώς με πολλά διαφορετικά τηλεσκόπια και όργανα.

Ο δρ Γουέσον τόνισε: «Λαμβάνοντας ένα φάσμα συνεχώς σε ολόκληρο το νεφέλωμα, μπορούμε να δημιουργήσουμε εικόνες του νεφελώματος σε οποιοδήποτε μήκος κύματος και να προσδιορίσουμε τη χημική του σύσταση σε κάθε θέση. Όταν επεξεργαστήκαμε τα δεδομένα και περιηγηθήκαμε στις εικόνες, ένα πράγμα ξεχώρισε ξεκάθαρα: αυτή η έως τώρα άγνωστη “ράβδος” ιονισμένων ατόμων σιδήρου, στο κέντρο του γνώριμου και εμβληματικού δακτυλίου».

Η καθηγήτρια Τζάνετ Ντρου, συν-συγγραφέας της μελέτης, πρόσθεσε: «Σίγουρα χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα – ιδιαίτερα αν άλλα χημικά στοιχεία συνυπάρχουν με τον πρόσφατα ανιχνευμένο σίδηρο, καθώς αυτό πιθανότατα θα μας υποδείξει το σωστό είδος μοντέλου που πρέπει να ακολουθήσουμε».

Το Weave αναμένεται να πραγματοποιήσει οκτώ ερευνητικές αποστολές μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, μελετώντας από κοντινούς λευκούς νάνους έως πολύ μακρινούς γαλαξίες. «Θα ήταν πολύ περίεργο αν η ράβδος σιδήρου στο Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα ήταν μοναδική. Ελπίζουμε ότι καθώς παρατηρούμε και αναλύουμε περισσότερα νεφελώματα που δημιουργήθηκαν με τον ίδιο τρόπο, θα ανακαλύψουμε περισσότερα παραδείγματα αυτού του φαινομένου, κάτι που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε από πού προέρχεται ο σίδηρος», κατέληξε ο δρ Γουέσον.