Η έρημος Σαχάρα, ένας τόπος γεμάτος μυστικά και ατελείωτη άμμο, έφερε στο φως μια ανακάλυψη που μοιάζει να ξεπήδησε από τις σελίδες κάποιου μεσαιωνικού παραμυθιού. Οι ερευνητές βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με ένα απολίθωμα που προκαλεί δέος, καθώς η μορφή του θυμίζει έντονα την εικόνα ενός πραγματικού δράκου. Πρόκειται για ένα επιβλητικό κρανίο, στο μέγεθος κεφαλιού ενήλικου ανθρώπου, το οποίο διαθέτει ένα μακρύ, ερπετοειδές σαγόνι οπλισμένο με αιχμηρά δόντια που έχουν το μέγεθος ανθρώπινης παλάμης.

Αυτό που καθιστά το εύρημα μοναδικό είναι οι ανατομικές του λεπτομέρειες: ένα γιγαντιαίο κέρατο πάνω από τα μάτια και αιχμηρές προεξοχές στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Σικάγο ταυτοποίησε το πλάσμα ως ένα νέο είδος, τον Σπινόσαυρο μιραμπίλις (Spinosaurus mirabilis), όνομα που μεταφράζεται ως «εκπληκτική σαυροειδής με άκανθες».

Πριν από 95 εκατομμύρια χρόνια, κατά την Κρητιδική Περίοδο, αυτός ο θηρευτής κυριαρχούσε σε μια Σαχάρα που δεν θύμιζε σε τίποτα τη σημερινή άνυδρη έκταση. Τότε, η περιοχή ήταν ένας καταπράσινος παράδεισος με πυκνά δάση και δίκτυα ποταμών. Ο Σπινόσαυρος μιραμπίλις, που απέκτησε το ανατριχιαστικό προσωνύμιο «ερωδιός της κόλασης», έφτανε σε μήκος τα 12 μέτρα και ζύγιζε έως και 6,5 τόνους. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν ένας δεινός ψαράς, ικανός να παραμονεύει σε νερά βάθους δύο μέτρων.

Η ανατομία του ήταν εξίσου εντυπωσιακή με το μέγεθός του. Ανήκε στην οικογένεια των σπινοσαυρίδων, δεινόσαυρων με χαρακτηριστικά κροκοδείλου και μια χαρακτηριστική ιστιοειδή δομή στη ράχη. Το πιο εντυπωσιακό του γνώρισμα, ωστόσο, ήταν μια οστέινη προεξοχή ανάμεσα στα μάτια, ύψους 50 εκατοστών, την οποία οι επιστήμονες παρομοίασαν με καμπύλο σπαθί σιμιτάρι. Η εικόνα του ανακατασκευασμένου κρανίου προκάλεσε φρενίτιδα στο διαδίκτυο, με τους χρήστες να σχολιάζουν: «Αυτό είναι ξεκάθαρα κεφάλι δράκου» και «Απλώς πείτε ότι είναι δράκος».

Παρά τον ενθουσιασμό, η επιστημονική κοινότητα παραμένει προσγειωμένη. Το Παιδικό Μουσείο της Ινδιανάπολης ξεκαθαρίζει στην ιστοσελίδα του πως «δεν υπάρχει απολύτως καμία ένδειξη στη φύση ή στο απολιθωμένο αρχείο που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο», αναφερόμενο στην ύπαρξη μυθικών δράκων. Ο παλαιοντολόγος Πολ Σέρενο και η ομάδα του επισημαίνουν ότι ο Σπινόσαυρος μιραμπίλις είναι μέλος μιας ευρύτερης οικογένειας σαρκοφάγων που έζησαν πριν από 95 έως 130 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με το περιοδικό Science, υπολογίζεται ότι υπήρχαν 10 έως 17 διαφορετικά είδη αυτού του είδους.

Ο ίδιος ο Σέρενο περιγράφει την ανακάλυψη ως μια βαθιά συναισθηματική εμπειρία: «Η ανακάλυψη ήταν τόσο ξαφνική και συγκλονιστική που μας φόρτισε συναισθηματικά», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας: «Θα θυμάμαι για πάντα τη στιγμή που μαζευτήκαμε γύρω από έναν φορητό υπολογιστή για να δούμε το νέο είδος για πρώτη φορά». Το πλάσμα αυτό διέθετε το υψηλότερο κρανιακό έμβλημα που έχει καταγραφεί ποτέ σε σαρκοφάγο δεινόσαυρο, κερδίζοντας από τους θαυμαστές του τον τίτλο «Ο μονόκερος των σπινοσαυρίδων».

Η ανακάλυψη αυτή ανατρέπει τα δεδομένα, καθώς το απολίθωμα βρέθηκε βαθιά στην ενδοχώρα, μακριά από τις αρχαίες ακτές, αμφισβητώντας τη θεωρία ότι οι σπινοσαυρίδες ζούσαν αποκλειστικά κοντά στη θάλασσα. Η περιοχή αυτή στον Νίγηρα είχε μείνει ανεξερεύνητη από τη δεκαετία του 1950, όταν Γάλλοι γεωλόγοι είχαν βρει ένα μοναδικό δόντι. Χρειάστηκε η αποφασιστικότητα του Σέρενο και η βοήθεια ενός ντόπιου οδηγού Τουαρέγκ με μοτοσικλέτα για να εντοπιστεί ξανά αυτό το απομονωμένο «νεκροταφείο» γιγάντων στην καρδιά της ερήμου. Όπως σχολίασε ένας άλλος χρήστης: «οι αρχαίοι σίγουρα συνάντησαν κάτι τέτοιο, γιατί αυτό είναι ξεκάθαρα δράκος».