Δημοσκόποι και αναλυτές προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν την απήχηση του κόμματος Καρυστιανού, ενός κόμματος χωρίς ξεκάθαρη ιδεολογία, και τα πιθανά όριά του.

Ο Στράτος Φαναράς της Metron Analysis επισημαίνει την δυσκολία αξιόπιστων εκτιμήσεων, καθώς υπάρχει επικάλυψη μεταξύ του κοινού που διεκδικούν το κόμμα Καρυστιανού και το ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα. Σύμφωνα με τον ίδιο, περίπου το 10% των ερωτηθέντων δηλώνουν πιθανό να ψηφίσουν ένα από τα δύο.

Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης, αναπληρωτής καθηγητής Εκλογικής Συμπεριφοράς στο ΠΑΜΑΚ, συμφωνεί ότι το νέο κόμμα έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει υποστήριξη από όλο το πολιτικό φάσμα, ιδίως από τους ψηφοφόρους που δεν τοποθετούνται στον άξονα «Αριστερά – Δεξιά». Αυτοί οι ψηφοφόροι, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι συχνά αντισυστημικοί.

Ο Γιώργος Αράπογλου, γενικός διευθυντής της Pulse, εκτιμά ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα θα είχε ομοιόμορφη απήχηση από αριστερά μέχρι δεξιά, κυρίως σε όσους δεν εντάσσονται σε κάποιο σημείο αυτού του άξονα.

Σύμφωνα με τον Στράτο Φαναρά, η απήχηση του κόμματος είναι ισχυρότερη στα άτομα με χαμηλή εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα. Όπως αναφέρει, απευθύνεται σε «αουτσάιντερ για τους οποίους το βασικό γνώρισμα δεν είναι ο προσδιορισμός στον άξονα “Αριστερά – Δεξιά” αλλά στο δίπολο σύστημα/αντισύστημα».

Κατά συνέπεια, το κόμμα Καρυστιανού «απειλεί όλο το αντισυστημικό αντικυβερνητικό μέτωπο, εκτός από το ΠΑΣΟΚ».

Ο Κώστας Παναγόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Alco, παρατηρεί ότι η θετική προσέγγιση στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού έχει οριζόντια χαρακτηριστικά, καλύπτοντας όλο το πολιτικό φάσμα. Ωστόσο, διευκρινίζει ότι η θετική αυτή αποτίμηση αφορά κυρίως την ίδια ως φυσικό πρόσωπο και όχι ως επικεφαλής κόμματος.

Ο Δημήτρης Κατσαντώνης, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας «To the point», σημειώνει ότι, σύμφωνα με τις μετρήσεις, «δεν είναι διόλου απίθανο στις επόμενες εκλογές ένας στους τρεις Έλληνες να ψηφίσει τελικά όποιον του φανεί πιο “αντισυστημικός”».

Ο Μάνος Τσατσάνης, επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο ΕΚΠΑ, περιγράφει τον χώρο αυτό ως «ετερογενή, ο οποίος τροφοδοτείται διαχρονικά από χαμηλή πολιτική εμπιστοσύνη, αίσθημα αποκλεισμού και μια μεγάλη δεξαμενή δυνητικής ψήφου διαμαρτυρίας».

Σύμφωνα με τον Μ. Τσατσάνη, η περίπτωση Καρυστιανού αντλεί πολιτική δυναμική «από τη γενικευμένη δυσπιστία και την κυβερνητική φθορά και όχι από ριζική θεσμική αμφισβήτηση». Θεωρεί πλεονέκτημα την έλλειψη ξεκάθαρου πολιτικού στίγματος.

Ο καθηγητής Μάνος Τσατσάνης καταλήγει ότι «το βασικό της πλεονέκτημα έναντι άλλων διεκδικητών της αντικυβερνητικής ψήφου είναι η απουσία πολιτικού παρελθόντος και το ακόμη ασαφές ιδεολογικό της στίγμα». Αυτή η ασάφεια, σύμφωνα με τον ίδιο, επιτρέπει την προσέλκυση ψήφων από όλο το πολιτικό φάσμα.

Ο Γ. Κωνσταντινίδης τονίζει ότι, το πλεονέκτημα ενός τέτοιου κόμματος «δεν είναι το πολιτικό του περιεχόμενο, αλλά το γεγονός ότι δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των κομμάτων που συναπαρτίζουν το προσλαμβανόμενο από τους πολίτες αναξιόπιστο κομματικό σύστημα της χώρας».

Ο Μ. Τσατσάνης διακινδυνεύει την πρόβλεψη ότι «ένα τέτοιο κόμμα θα μπορούσε, με βάση τη διεθνή εμπειρία, να εξελιχθεί σε κόμμα-κομήτη: έναν σχηματισμό ταχείας ανόδου αλλά περιορισμένης διάρκειας».