Μπορεί ο Ειρηνικός Ωκεανός να κατέχει τα πρωτεία στην επιφάνεια του πλανήτη, όμως μια νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, στρέφοντας το βλέμμα μας βαθιά στο εσωτερικό της Γης. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science στις 11 Δεκεμβρίου, η μεγαλύτερη υδάτινη μάζα του κόσμου δεν βρίσκεται στους γνωστούς γεωγραφικούς χάρτες, αλλά παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα ορυκτό που ονομάζεται μπριτζμανίτης. Αυτό το ορυκτό, που αποτελεί περίπου το 60% του μανδύα της Γης, φαίνεται πως έχει την απίστευτη ικανότητα να αποθηκεύει πολύ περισσότερο νερό από ό,τι πίστευαν οι ειδικοί μέχρι σήμερα.

Αν οι εκτιμήσεις επιβεβαιωθούν, τότε ένας αόρατος «ωκεανός» βρίσκεται θαμμένος σε βάθος 1.609,34 χιλιομέτρων κάτω από τα πόδια μας. Εκεί, στα βαθύτερα σημεία του μανδύα που εκτείνεται μέχρι τα 2.890 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια, οι συνθήκες είναι πραγματικά εφιαλτικές: οι θερμοκρασίες ξεπερνούν τους 4.000 °C και οι πιέσεις αγγίζουν τις 700.000 ατμόσφαιρες, δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον για τον σχηματισμό του μπριτζμανίτη. Η ιστορία αυτής της τεράστιας υδάτινης δεξαμενής ξεκινά πριν από 4,4 δισεκατομμύρια χρόνια, κατά τον Καταρχαιοζωικό μεγααιώνα. Όταν η Γη ήταν ακόμα μια διάπυρη σφαίρα καλυμμένη από έναν «ωκεανό» μάγματος, η σταδιακή ψύξη του πλανήτη οδήγησε στην κρυστάλλωση των πρώτων ορυκτών, διαμορφώνοντας το παχύ στρώμα του μανδύα.

Ο μπριτζμανίτης λειτούργησε τότε σαν ένα μικροσκοπικό σφουγγάρι σε μοριακό επίπεδο, καθορίζοντας άμεσα την ποσότητα του νερού που θα μπορούσε να διατηρηθεί. Καθώς ο «ωκεανός» μάγματος στερεοποιούνταν, μόρια νερού που ήταν διαλυμένα στο λιωμένο πέτρωμα εισχώρησαν στην κρυσταλλική δομή του ορυκτού και κρύφτηκαν εκεί. Με την πάροδο του χρόνου, η ανατάραξη των τεκτονικών πλακών και η ανοδική εκτόξευση μανδυακών πλουμίων συνέβαλαν στην ανακατανομή αυτού του νερού, φέρνοντας ένα σημαντικό μέρος του στην επιφάνεια. Ωστόσο, οι ερευνητές εκτιμούν ότι μέρος αυτού του αρχέγονου νερού ενδέχεται να παραμένει ακόμα εκεί κάτω, βαθιά κρυμμένο από τα ανθρώπινα μάτια.

«Τα ευρήματα… προσθέτουν ένα ακόμα ζωτικό κομμάτι σε ένα περίπλοκο και πολύπλευρο παζλ», ανέφερε ο πετρολόος Μάικλ Γουόλτερ του Carnegie Science στην Ουάσινγκτον, σε ένα συνοδευτικό σχόλιο στο περιοδικό Science. Ο ίδιος προσέθεσε ότι η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το νερό ενσωματώθηκε σε αυτά τα αρχαιότερα ορυκτά παρέχει νέες ενδείξεις για τις πρώτες απαρχές του κύκλου του νερού στη Γη, το κλειδί για το πώς κατέστη τελικά κατοικήσιμος ο πλανήτης μας. Η μελέτη αυτή ανοίγει νέους ορίζοντες στην επιστήμη, αποδεικνύοντας ότι τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής ίσως βρίσκονται κρυμμένα στα έγκατα της ίδιας της Γης.