Στα βάθη της Δυτικής Παπούα, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, η επιστήμη πέτυχε το αδιανόητο: τον εντοπισμό δύο ειδών μαρσιποφόρων που η ανθρωπότητα θεωρούσε εξαφανισμένα εδώ και 6.000 χρόνια. Η ανακάλυψη ενός είδους που έχει χαθεί από τον χάρτη είναι σπάνια, όμως η ταυτόχρονη επανεμφάνιση δύο ειδών χαρακτηρίζεται ως “αξιοσημείωτη” από την ερευνητική ομάδα, η οποία δημοσίευσε τα ευρήματά της την Παρασκευή στο περιοδικό Records of the Australian Museum.

Το πρώτο από τα «φαντάσματα» της ζούγκλας είναι το πυγμαίο μακρυδάκτυλο πόσουμ. Πρόκειται για ένα μικροσκοπικό, ριγέ πλάσμα με βάρος μόλις 200 γραμμαρίων, το οποίο πιστεύεται ότι εξαφανίστηκε από την αυστραλιανή ήπειρο κατά την τελευταία Εποχή των Παγετώνων. Σύμφωνα με το BBC, το πόσουμ αυτό διαθέτει μια μοναδική ανατομική ιδιαιτερότητα: το τέταρτο δάχτυλο σε κάθε χέρι είναι διπλάσιο σε μήκος από τα υπόλοιπα. Αυτό το «εργαλείο» του επιτρέπει να φτάνει βαθιά στο εσωτερικό των δέντρων για να ανασύρει προνύμφες εντόμων, που αποτελούν και το κύριο γεύμα του.

Το δεύτερο είδος που επανήλθε στο προσκήνιο είναι ένας μαρσιποφόρος σκίουρος (ring-tailed glider). Αυτό το εντυπωσιακό ζώο ζει στις κουφάλες των πιο υψηλών δέντρων και χρησιμοποιεί την εξειδικευμένη ουρά του για να κρατιέται με ασφάλεια από τα κλαδιά καθώς κινείται στο δάσος.

Η διαδρομή προς αυτή την αποκάλυψη ήταν ένας επίπονος δρόμος έρευνας και υπομονής. Οι επιστήμονες λειτούργησαν ως ντετέκτιβ, συνθέτοντας ένα περίπλοκο παζλ από απολιθώματα δεκαετιών, σπάνιο φωτογραφικό υλικό και παλαιά δείγματα συλλογών. Υπό την καθοδήγηση του εμβληματικού Tim Flannery και του κορυφαίου ζωολόγου Kris Helgen, η αποστολή κατευθύνθηκε στις πιο δυσπρόσιτες περιοχές της Νέας Γουινέας. Εκεί, η επιστημονική γνώση συνάντησε τη συλλογική μνήμη των φυλών Tambrauw και Maybrat.

Αυτές οι κοινότητες, που ήρθαν σε επαφή με τον σύγχρονο κόσμο μόλις το 1960, διατηρούν μια οργανική σχέση με το παρθένο περιβάλλον. Η Rika Korain, μέλος της φυλής Maybrat και συν-συγγραφέας της μελέτης, τόνισε πως η ταυτοποίηση δεν θα είχε επιτευχθεί ποτέ χωρίς τη δική τους συμβολή. Ο Flannery περιγράφει τους ανθρώπους αυτούς ως «πολύ παραδοσιακούς», σημειώνοντας πως θεωρούν τον σκίουρο τόσο ιερό που «όχι μόνο δεν τον κυνηγούν, αλλά ούτε καν αναφέρουν το όνομά του».

Ωστόσο, το μέλλον αυτών των σπάνιων ζώων κρέμεται από μια κλωστή. Η εντατική υλοτομία απειλεί τους βιότοπούς τους, γεγονός που κινητοποίησε μια διεθνή προσπάθεια για τη νομική κατοχύρωση των δασών στους ιθαγενείς. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να διασφαλιστεί ότι καμία ανθρώπινη παρέμβαση δεν θα προχωρήσει χωρίς τη συγκατάθεση των τοπικών κοινοτήτων, προστατεύοντας έτσι τον τελευταίο παράδεισο αυτών των μοναδικών πλασμάτων.