Για άλλη μια φορά, ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις Ηνωμένες Πολιτείες να πλησιάζουν στο χείλος ενός πολέμου με το Ιράν. Αυτή τη φορά, όμως, τα δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά. Σύμφωνα με ανάλυση του Politico που φιλοξενεί τις απόψεις επτά κορυφαίων ειδικών, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται πιο αποφασισμένος από ποτέ, έχοντας ενισχυμένη πολιτική αυτοπεποίθηση μετά τις προηγούμενες επιθέσεις σε ιρανικές εγκαταστάσεις αλλά και τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα. Η συγκέντρωση μαχητικών αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων στη Μέση Ανατολή θυμίζει εποχές του πολέμου στο Ιράκ, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα πίεσης προς την Τεχεράνη.

Ο Ράιαν Κρόκερ, έμπειρος διπλωμάτης με θητεία σε έξι πρεσβείες, εκτιμά πως το Ιράν είναι απίθανο να υποχωρήσει στις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον, καθώς θεωρεί το πυρηνικό του πρόγραμμα θεμέλιο της νομιμότητας του καθεστώτος. Ο Κρόκερ προειδοποιεί ότι δεν θα υπάρξει «TACO» (Trump Always Chickens Out - Ο Τραμπ Πάντα Κάνει Πίσω) αυτή τη φορά. Αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, ο πρόεδρος θα αναλάβει δράση, η οποία μπορεί να ξεκινήσει με περιορισμένα πλήγματα αλλά να εξελιχθεί σε προσπάθεια καρατόμησης της ηγεσίας. Χωρίς όμως χερσαίες δυνάμεις, οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν να ελέγξουν το χάος που πιθανόν να ακολουθήσει, με την εξουσία να καταλήγει σε άγνωστους στρατιωτικούς παράγοντες.

Από την πλευρά του, ο Τζόναθαν Πάνικοφ επισημαίνει ότι ο Τραμπ μπορεί να έχει υπερεκτιμήσει την αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής ισχύος. Η αυτοπεποίθησή του, τροφοδοτούμενη από τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί και την επιτυχία στη Βενεζουέλα, μπορεί να τον οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ο Πάνικοφ προειδοποιεί ότι αν η Τεχεράνη νιώσει ότι απειλείται η επιβίωσή της, η απάντηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει ασύμμετρες τρομοκρατικές και κυβερνοεπιθέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ίδιες οι δηλώσεις του Τραμπ, όπως η φράση «η βοήθεια έρχεται», τον έχουν εγκλωβίσει: αν δεν δράσει, θα υπονομεύσει την αξιοπιστία των ΗΠΑ απέναντι σε συμμάχους και αντιπάλους όπως το Πεκίνο και η Μόσχα.

Ο Πρέσβης Ντένις Ρος περιγράφει την κατάσταση ως ένα επικίνδυνο «παιχνίδι της κότας». Παρόλο που καμία πλευρά δεν επιθυμεί έναν ολοκληρωτικό πόλεμο —με τον Τραμπ να φοβάται την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου και το Ιράν την κατάρρευση της άμυνάς του— υπάρχει μια σοβαρή αναντιστοιχία αντιλήψεων. Ο Ρος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Προτού ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξαπολύσει τις επιθέσεις του εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Φορντό, τη Νατάνζ και το Ισφαχάν —τις σημαντικότερες πυρηνικές υποδομές του Ιράν— είχα προβλέψει ότι αν επιτίθετο μόνο με περιορισμένο τρόπο, η σύγκρουση θα συγκρατούνταν». Το ερώτημα παραμένει αν ο Τραμπ μπορεί να χρησιμοποιήσει τη βία ως εργαλείο διαπραγμάτευσης χωρίς να χάσει τον έλεγχο.

Ο Ρέι Τακέι παρομοιάζει την κατάσταση με την «πλάτη της τίγρης». Ανατρέχοντας στη ρήση του διπλωμάτη Τζορτζ Μπολ, προειδοποιεί: «Μόλις βρεθούμε στην πλάτη της τίγρης, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα επιλέξουμε το μέρος για να αφιππεύσουμε». Ο Τακέι θεωρεί ότι ο Τραμπ επιδιώκει μια δήλωση υποταγής από ένα καθεστώς που ο ίδιος θεωρεί αναξιόπιστο, γεγονός που στερείται στρατηγικής συνοχής και μπορεί να οδηγήσει σε έναν αέναο κύκλο αντιποίνων.

Ο Αράς Αζίζι και ο Ίαν Μπρέμερ εστιάζουν στις περιφερειακές συνέπειες και την εσωτερική δυναμική του Ιράν. Ενώ ορισμένα στοιχεία στην Τεχεράνη μπορεί να αναζητήσουν μια συμφωνία τύπου Βενεζουέλας, ο κίνδυνος μιας ευρύτερης ανάφλεξης που θα πλήξει το Ισραήλ, το Ντουμπάι και τις αμερικανικές βάσεις παραμένει υψηλός. Η Ρόμπιν Ράιτ καταλήγει με μια δόση σκεπτικισμού, υπενθυμίζοντας τα ιστορικά λάθη σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Με τη Βρετανία να αρνείται τη χρήση των βάσεών της και την αμερικανική κοινή γνώμη να είναι διχασμένη, η επόμενη κίνηση στην περιοχή απαιτεί χειρουργική ακρίβεια για να αποφευχθεί μια ολοκληρωτική καταστροφή.