Μέσα στη ραγδαία εισβολή των ψηφιακών μέσων, πολλοί ήταν εκείνοι που προφήτεψαν το τέλος της αναλογικής τεχνολογίας. Ωστόσο, η πραγματικότητα στους δρόμους της Αθήνας τους διαψεύδει κατηγορηματικά. Μια εντυπωσιακή αναβίωση της αγοράς δίσκων βινυλίου καταγράφεται τα τελευταία χρόνια, με τους «πιστούς» του ήχου να μην περιορίζονται πλέον μόνο σε παλιούς συλλέκτες, αλλά να περιλαμβάνουν και τις νεότερες γενιές που αναζητούν την αυθεντικότητα ανάμεσα στα ράφια των δισκοπωλείων.

Η τάση αυτή δεν είναι απλώς μια περαστική μόδα, αλλά μια βαθιά αισθητική επιλογή. Ο Σπύρος Παπανικολάου του Vinyl City, που λειτουργεί από το 1993, εξηγεί πως ο κόσμος επιστρέφει στο βινύλιο «γιατί το γουστάρει, γιατί είναι ο αναλογικός, ζεστός, ήχος, είναι το συλλεκτικό κομμάτι, η όλη διαδικασία να βάζεις το δίσκο πάνω στο πικάπ, να τον ακούς. Καταλαβαίνεις ότι αγαπάς μία μπάντα όταν έχεις έχεις το δίσκο της στην κατοχή σου, καταλαβαίνεις τι σου λέει, ο δίσκος είναι κομμάτι της». Στην ίδια κατεύθυνση, ο Γιώργος Κανελλόπουλος από το δισκοπωλείο Old School προσθέτει: «Θεωρώ ότι το βινύλιο είναι διαχρονικό πράγμα και νομίζω ο ψηφιακός ήχος κούρασε τον κόσμο. Οπότε τώρα θέλει και γυρίζει στα αναλογικά μέσα, όπως το βινύλιο και η κασέτα. Ακόμη κι η διαδικασία να ανοίξεις τον δίσκο, να τον δεις, να τον θαυμάσεις είναι διαφορετικό φορμάτ και προϊόν και ο ήχος και το εξώφυλλο, όλα παίζουν ρόλο».

Στο κέντρο της Αθήνας, ο παλμός του βινυλίου χτυπά δυνατά σε χώρους όπως το Underflow στην οδό Καλιρρόης. Ο Φίλιππος Κουντουράς παρατηρεί πως «τόσο οι παλιοί, όσο κι οι νεώτερες γενιές φτιάχνουν τα παλιά τους πικάπ και το ξαναχρησιμοποιούνε ή αγοράζουν καινούργια πικάπ. Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί όσο αυξάνεται ο αριθμός αυτών που αγοράζουν πικάπ, τόσο αυξάνονται και οι πωλήσεις των δίσκων σαφώς και έρχονται συλλέκτες». Η ιστορία συναντά το σήμερα και στη Νέα Σμύρνη, στο Record House που λειτουργεί από το 1973. Η ιδιοκτήτρια Ελένη Νεουδάκη επισημαίνει πως «στην αναζήτηση έχουν μπει και τα πιτσιρίκια, η νέα γενιά έχει αρχίσει να μπαίνουν πάρα πολύ μέσα στην αγορά βινυλίου». Ο Λάζαρος, από το ιστορικό Discobole στα Εξάρχεια, συμπληρώνει πως η αναβάθμιση των ηχοσυστημάτων στα σπίτια δίνει τεράστια ώθηση στις πωλήσεις.

Το προφίλ του αγοραστή έχει αλλάξει ριζικά. Δεν πρόκειται πια μόνο για εξειδικευμένους συλλέκτες. «Στο κατάστημα έρχονται από τις μεγαλύτερες έως τις μικρότερες ηλικίες. Μπορώ να πώ ότι έχουμε από 14χρονους πελάτες μέχρι 80χρονους», αναφέρει ο κ. Κουντουράς. Παράλληλα, ο Γιώργος Κανελλόπουλος τονίζει τη δυναμική των ηλικιών 18-30, χωρίς τους οποίους η αγορά θα είχε βαλτώσει. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αλλαγή στη σύνθεση του κοινού, με την Ξανθίππη από τον «Ζαχαρία» να σημειώνει την αυξημένη παρουσία γυναικών: «Τώρα βλέπω όλο και περισσότερες να ψάχνουν, γνωρίζουν κι από συγκροτήματα και ζητούν δισκογραφίες. Αυτό είναι παρήγορο για τη νέα γενιά». Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν και άλλοι ιδιοκτήτες, βλέποντας μια αναλογία που αγγίζει πλέον το 50-50.

Μουσικά, τα σύνορα έχουν καταρριφθεί. Από την Taylor Swift και τη Lana Del Rey μέχρι το «Rumors» των Fleetwood Mac και το «Grace» του Jeff Buckley, οι επιλογές είναι αμέτρητες. Ο Γιάννης Μαύρος από το Mr Vinylio παρατηρεί πως οι νεότεροι στρέφονται πολύ στο χιπ χοπ και το χέβι μέταλ, ενώ ο ιδιοκτήτης του Strange Attractor βλέπει τη νέα γενιά να αναζητά μέσα από το διαδίκτυο σπάνια και «περίεργα» ακούσματα. Ακόμη και ο τουρισμός παίζει τον δικό του ρόλο, με τους επισκέπτες να αναζητούν το «ελληνικό μπλουζ», το ρεμπέτικο, στα ράφια των καταστημάτων.

Ωστόσο, η αγάπη για το βινύλιο δοκιμάζεται από τις υψηλές τιμές. Με τις νέες κυκλοφορίες να αγγίζουν τα 30-35 ευρώ και ορισμένες εκδόσεις να φτάνουν τα 60 ευρώ, η αγορά ενός δίσκου μοιάζει με «ηρωική» πράξη. «Θεωρώ τους Έλληνες και τα παιδιά ήρωες, που μαζεύουν χρήματα για μία εβδομάδα να πάρουν ένα βινύλιο», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Κανελλόπουλος. Παρά το κόστος, η βιωματική σχέση με τη βελόνα και τις γραμμές του δίσκου παραμένει ακαταμάχητη, αποδεικνύοντας πως το βινύλιο δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει.