Ενώ προσπαθεί να διατηρήσει ανοιχτές όλες τις επιλογές του απέναντι στην Τεχεράνη, ο Ντόναλντ Τραμπ έρχεται αντιμέτωπος με το φάσμα των περιορισμένων κινήσεων, σύμφωνα με το CNN. Μετά την ολοκλήρωση του τρίτου γύρου συνομιλιών στη Γενεύη και την προγραμματισμένη συνάντηση σε «τεχνικό επίπεδο» στη Βιέννη την επόμενη εβδομάδα, ο Λευκός Οίκος καλείται να αξιολογήσει αν η διπλωματία θα αποδώσει καρπούς ή αν θα πρέπει να υιοθετήσει το άκρως απρόβλεπτο και βίαιο μέτρο του πολέμου.

Η στρατιωτική κινητοποίηση των ΗΠΑ στην περιοχή είναι πρωτοφανής, θυμίζοντας τη συγκέντρωση αεροπορικής και ναυτικής ισχύος πριν από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Αεροσκάφη A-10 και μέσα ανεφοδιασμού βρίσκονται σε κοινή θέα σε πολιτικά αεροδρόμια της Κρήτης και του Ισραήλ, στέλνοντας το μήνυμα πως ο Τραμπ κρατά σοβαρή στάση και πως η περιορισμένη υπομονή του υποστηρίζεται από σημαντική δύναμη. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον επέλεξε αρχικά την οδό της διπλωματίας, αναγνωρίζοντας πως παλαιότερες βομβιστικές επιθέσεις κατά των πυρηνικών υποδομών του Ιράν απέτυχαν, παρά τους περσινούς ισχυρισμούς του προέδρου πως το πυρηνικό πρόγραμμα είχε «εξαλειφθεί». Παρά τις διαβεβαιώσεις του Αλί Χαμενεΐ, ο Τραμπ πιστεύει ακράδαντα ότι το Ιράν επιδιώκει την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε την Τετάρτη πως, αν και δεν διαπιστώνεται εμπλουτισμός ουρανίου αυτή τη στιγμή, «είναι φανερό ότι προσπαθούν συνεχώς να ξαναχτίσουν στοιχεία» του προγράμματός τους. Η κυβέρνηση ελπίζει σε μια διπλωματική λύση όπου το Ιράν θα αποδεχθεί αυστηρούς ελέγχους, όμως παραμένει ασαφές ποιες είναι οι τελικές κόκκινες γραμμές της Ουάσιγκτον. Ο Τραμπ δεν ζήτησε ρητά τον τερματισμό του εμπλουτισμού, ενώ αξιωματούχοι αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποδεχθούν έναν «συμβολικό» εμπλουτισμό αποκλειστικά για ιατρικούς σκοπούς.

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ο Αμερικανός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ διαθέτει το πλεονέκτημα δύο αεροπλανοφόρων που προσδίδουν μια αίσθηση κατεπείγοντος που έλειπε από τις συνομιλίες επί Ομπάμα. Αν και ο Γουίτκοφ έχει δεχθεί επικρίσεις για τους χειρισμούς του στο θέμα της Ουκρανίας, η τωρινή συγκυρία του προσφέρει ένα ισχυρό «μαστίγιο». Το Ιράν παραμένει δεξιοτέχνης των καθυστερήσεων, αν και οι σύμμαχοί του στην περιοχή έχουν αποδυναμωθεί σημαντικά μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία στα τέλη του 2024. Επιπλέον, ο Τραμπ έχει εγείρει το ζήτημα του βεληνεκές των ιρανικών πυραύλων, ισχυριζόμενος πως σύντομα θα μπορούν να πλήξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όμως, η στρατιωτική ισχύς λειτουργεί και ως παγίδα για τον Λευκό Οίκο. Αξιωματούχοι του Πενταγώνου προειδοποιούν για ελλείψεις σε πυρομαχικά και την ανάγκη συντήρησης των αεροπλανοφόρων, γεγονός που καθιστά μια επιχείρηση μεγάλης διάρκειας μη ρεαλιστική. Χωρίς χερσαίες δυνάμεις, η ελπίδα για ανατροπή του Αγιατολάχ Χαμενεΐ μέσω αεροπορικών πληγμάτων μοιάζει με σενάριο φαντασίας. Ο κίνδυνος ενός νέου τέλματος τύπου Ιράκ είναι ορατός, και μια πολιτική «αυτοκτονία» για οποιονδήποτε πρόεδρο παραμονεύει. Αν ένα μόνο ιρανικό drone διαπεράσει την αεράμυνα και προκαλέσει απώλειες στις αμερικανικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ μπορεί να συρθούν σε έναν κύκλο αντιποίνων και έναν πόλεμο που θα γνωρίζουν ότι προέκυψε από δική τους επιλογή. Χωρίς μια γρήγορη συμφωνία, οι επιλογές του Τραμπ λιγοστεύουν εβδομάδα με την εβδομάδα, και μια σύντομη επίθεση ίσως απλώς αποκαλύψει τα όρια της αμερικανικής αποτροπής.