Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Γιώργου Πανουσόπουλου, μιας εμβληματικής μορφής του ελληνικού σινεμά, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών. Ο σπουδαίος κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος υπήρξε ένας από τους βασικούς πυλώνες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, διαμορφώνοντας με τη ματιά του την αισθητική μιας ολόκληρης εποχής.

Ονομαστός διευθυντής φωτογραφίας και συνδημιουργός της Φιλμικής Εταιρείας μαζί με τον Νίκο Περάκη και τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο –τη θρυλική «ιστορική» τριάδα του χώρου–, ο Γιώργος Πανουσόπουλος συνήθιζε να λέει με σεμνότητα ότι «έχει τέσσερα παιδιά, πέντε εγγόνια και μόνο οκτώ ταινίες». Παρά τον σχετικά μικρό αριθμό των ταινιών του, η καθεμία άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα, από το «Ταξίδι του μέλιτος» το 1979 μέχρι το «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει» το 2018.

Στην τεσσαρακονταετή πορεία του, ο Πανουσόπουλος χάρισε στο κοινό ταινίες-σταθμούς. Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ακολούθησαν οι εμβληματικοί «Απέναντι» (1981), η «Μανία» (1985), το «Μ’ Αγαπάς;» (1989), η «Ελεύθερη Κατάδυση» (1995), το «Μια Μέρα τη Νύχτα» (2001) και η «Τεστοστερόνη» (2004). Η τελευταία του δημιουργία το 2018 επισφράγισε μια καριέρα γεμάτη φως και αισθητισμό. Σε συνέντευξή του το ίδιο έτος, είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Για μένα είναι συναρπαστικό το να ζούμε. Οσο πιο κοντά μπορούμε ο ένας με τον άλλον. Να αλληλοεπηρεαζόμαστε».

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποχαιρέτησε τον δημιουργό με ένα συγκινητικό μήνυμα, τονίζοντας πως «Σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ, ο Γιώργος Πανουσόπουλος υπέγραψε μερικές από τις ομορφότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Θα μας συντροφεύουν για πάντα οι εικόνες, οι έρωτες, το ελληνικό φως, η ατμόσφαιρα και τα τοπία από τις ταινίες του: Ταξίδι του Μέλιτος, Οι Απέναντι, Μανία, Μ’ Αγαπάς, Ελεύθερη Κατάδυση, Μια Μέρα τη Νύχτα, Τεστοστερόνη, Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει».

Στην ίδια ανάρτηση υπογραμμίζεται η μοναδικότητα της ματιάς του, σημειώνοντας ότι «Το σινεμά του είναι γεμάτο υπόκωφες επιθυμίες και συναισθηματικές εκρήξεις που στοχεύουν απευθείας στην καρδιά του θεατή. Κανείς δεν κινηματογράφησε το σώμα όπως εκείνος. Με έναν αισθησιασμό ορμητικό, χειμαρρώδη, όπως ήταν και οι κινηματογραφικές εμπειρίες που μας χάρισε. Ηταν ιδρυτής της Φιλμικής Εταιρείας και είχε συμμετάσχει ως διευθυντής φωτογραφίας στις ταινίες των φίλων του Νίκου Περάκη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Οι τρεις τους ήταν η θρυλική τριάδα του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Βραβευμένος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Πανουσόπουλος είχε τιμηθεί και με ειδικό βραβείο στην 46η διοργάνωση, στο πλαίσιο αφιερώματος στο έργο του, το οποίο συνοδευόταν και από μια ειδική έκδοση. Αφήνει πίσω του μια σπουδαία κινηματογραφική παρακαταθήκη».

Ο χαμός του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη σύζυγό του, την ηθοποιό Μπέτυ Λιβανού, στα παιδιά του και στα εγγόνια του, καθώς και σε ολόκληρη την κινηματογραφική κοινότητα που θα τον θυμάται πάντα μέσα από το φως και την ορμή των ταινιών του.