Μια ιδιαίτερα έντονη αντιπαράθεση σημειώθηκε κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του Κύκλου Ιδεών, φέρνοντας στο προσκήνιο τη βαθιά διαφωνία μεταξύ του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Νίκου Αλιβιζάτου. Το σημείο τριβής δεν ήταν άλλο από το αμφιλεγόμενο άρθρο 86 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει το πλαίσιο της ποινικής ευθύνης των υπουργών, προκαλώντας ερωτήματα για τον τρόπο που αποδίδεται δικαιοσύνη στην πολιτική ζωή.

Στην τοποθέτησή του, ο Νίκος Αλιβιζάτος εξέφρασε την άποψη πως η συνταγματική αναθεώρηση του 2001 αποτέλεσε ουσιαστικά μια υποχώρηση σε σύγκριση με το καθεστώς που ίσχυε προηγουμένως. Υποστήριξε ότι η αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής για την άσκηση διώξεων κατά υπουργών περιόρισε τη δύναμη της Δικαιοσύνης. Μάλιστα, τόνισε χαρακτηριστικά πως «η σύγκριση μεταξύ της διατάξεως του 1975 και του 2001 είναι καταλυτική», δίνοντας έμφαση στην ανάγκη για μεγαλύτερη δικαστική ελευθερία.

Η απάντηση του Ευάγγελου Βενιζέλου ήταν άμεση και αιχμηρή, αμφισβητώντας ευθέως τη λογική που θέλει τις δικαστικές αρχές να ήταν πιο ελεύθερες στο παρελθόν. Χαρακτήρισε την προσέγγιση αυτή ως «παραπληροφόρηση», υπενθυμίζοντας πως η αναθεώρηση του 2001 ψηφίστηκε ομόφωνα από τη Βουλή. Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, ο στόχος ήταν να διορθωθούν οι θεσμικές στρεβλώσεις που είχαν προκύψει το 1989 και να τεθεί ένα ξεκάθαρο πλαίσιο στις ποινικές διώξεις.

Κλείνοντας, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης σημείωσε ότι η συγκεκριμένη διατύπωση του άρθρου 86 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη εμβληματικών και σοβαρών υποθέσεων. Υποθέσεις όπως της Novartis, του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και η τραγωδία των Τεμπών αναφέρθηκαν ως παραδείγματα της διαφορετικής νομικής μεταχείρισης που επιβάλλουν οι συνταγματικές αλλαγές, αναδεικνύοντας τη σημασία του θεσμικού πλαισίου στην απονομή δικαιοσύνης.