Η κυβέρνηση της Γαλλίας παρουσίασε πρόσφατα τον προϋπολογισμό για το 2027, σε μια κρίσιμη προσπάθεια αντιμετώπισης των χρόνιων δημοσιονομικών ανισορροπιών που πλήττουν τη χώρα. Ο βασικός στόχος είναι η μείωση του ελλείμματος στο 5,0% του ΑΕΠ, μέσω μέτρων ύψους 54 δισ. δολ much, με κύριο μέσο τη συγκράτηση των δαπανών. Ωστόσο, αυτό το σχέδιο συνεπάγεται τη μετατόπιση του αρχικού στόχου για το 2026, ο οποίος αναθεωρήθηκε πλέον στο 5,4%.

Η επίτευξη αυτών των στόχων παραμένει εξαιρετικά απαιτητική. Οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν μια πιθανή ασθενέστερη οικονομική ανάπτυξη από την προβλεπόμενη, την ενδεχόμενη αποδυνάμωση των μέτρων λόγω πολιτικών παραχωρήσεων στην αντιπολίτευση για την έγκριση του προϋπολογισμού, καθώς και το αυξημένο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Το δημόσιο χρέος προβλέπεται να φτάσει στο 121,7% του ΑΕΠ το 2027, ποσοστό που είναι υπερδιπλάσιο από αυτό του έτους 2000.

Οι διαδοχικές αναθεωρήσεις των εκτιμήσεων αναδεικνύουν τη δυσκολία της κατάστασης. Για παράδειγμα, τον Οκτώβριο του 2023, η κυβέρνηση προέβλεπε έλλειμμα μόλις 2,7% του ΑΕΠ για το 2027. Οι επίμονες πιέσεις και ο πολιτικός κατακερματισμός της Εθνοσυνέλευσης δυσχεραίνουν την εφαρμογή αποτελεσματικής δημοσιονομικής πολιτικής.

Οι υψηλές δημόσιες δαπάνες αποτελούν τον κεντρικό παράγοντα αυτών των ανισορροπιών. Το 2025, οι δαπάνες αναμένεται να φτάσουν στο 57,2% του ΑΕΠ, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της περιοχής που ανέρχεται στο 48,7%. Το εκτεταμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας, με έμφαση στις συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη, καθώς και η δημογραφική γήρανση, εντείνουν τις πιέσεις. Παράλληλα, η φορολογική επιβάρυνση στο 45,2% του ΑΕΠ το 2025 αποτελεί το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη, περιορίζοντας τα περιθώρια για νέες αυξήσεις.

Σύμφωνα με οικονομικές εκθέσεις του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, η διατηρήσιμη εξυγίανση απαιτεί μια αξιόπιστη πολυετή στρατηγική. Αυτή πρέπει να εστιάζει στον εξορθολογισμό των δαπανών, τη συστηματική αξιολόγησή τους και την αναθεώρηση αναποτελεσματικών φορολογικών απαλλαγών. Η ενίσχυση της απασχόλησης και των επενδύσεων μέσω διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για τη βελτίωση των αναπτυξιακών προοπτικών και την αποκλιμάκωση του χρέους.