Σε μια περίοδο που η ελληνική οικονομία αναζητά σταθερότητα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επαναφέρει στο προσκήνιο τους μεσοπρόθεσμους κινδύνους για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα της χώρας. Μέσα από το ετήσιο Debt Sustainability Monitor, οι Βρυξέλλες στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: η δημοσιονομική πειθαρχία δεν είναι προαιρετική, αλλά αναγκαία συνθήκη, καθώς νέες πηγές αβεβαιότητας απειλούν να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό με απρόβλεπτα βάρη.

Στο επίκεντρο της προσοχής βρίσκεται η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, με την Κομισιόν να την εντάσσει ρητά στο πλαίσιο των δημοσιονομικών κινδύνων. Αν και η βραχυπρόθεσμη εικόνα παραμένει θετική, χάρη στην επενδυτική βαθμίδα και τις ευνοϊκές συνθήκες χρηματοδότησης —με το περιθώριο απόδοσης του δεκαετούς ομολόγου έναντι του γερμανικού να αναφέρεται στις 63 μονάδες βάσης για το τέλος του 2025—, ο ορίζοντας της επόμενης δεκαετίας κρύβει προκλήσεις. Το σημείο που ανάβει «καμπανάκι» είναι η μακροπρόθεσμη πορεία. Οι προβλέψεις δείχνουν μια σταδιακή αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους από το 154,2% του ΑΕΠ το 2024 στο 147,6% το 2025 και τελικά στο 123,5% το 2036, ωστόσο οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες αναμένεται να πάρουν την ανηφόρα. Από το 9% του ΑΕΠ το 2024, προβλέπεται να αγγίξουν το 17% το 2035.

Η έκθεση δεν παραλείπει να αναδείξει και άλλους παράγοντες που επιβαρύνουν την εικόνα. Οι κρατικές εγγυήσεις παραμένουν ένας δίαυλος ενδεχόμενων υποχρεώσεων, ενώ σημειώνεται πως τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια παραμένουν πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ και η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση είναι σημαντικά αρνητική. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις ενδεχόμενες υποχρεώσεις από εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις, αλλά και στις πιθανές δημοσιονομικές επιπτώσεις από συνεχιζόμενες έρευνες για τη διαχείριση ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενων αγροτικών σχημάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Παρά τις προειδοποιήσεις, υπάρχουν και οι παράγοντες που λειτουργούν προστατευτικά. Το γεγονός ότι ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού χρέους βρίσκεται σε επίσημους πιστωτές με χαμηλά επιτόκια, σε συνδυασμό με τα ισχυρά ταμειακά αποθέματα, τις μεγάλες ωριμάνσεις και το γεγονός ότι το χρέος είναι εκφρασμένο σε ευρώ, λειτουργεί ως ανάχωμα. Μακροπρόθεσμα, η συνολική αξιολόγηση κινδύνου παραμένει χαμηλή, με τους δείκτες να υποδηλώνουν ότι η Ελλάδα μπορεί να κατευθυνθεί προς τον στόχο του 60% έως το 2070 με την κατάλληλη προσαρμογή.