Σε μια κρίσιμη καμπή για το μέλλον της Ουκρανίας, ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ξεκαθαρίζει το τοπίο των διαπραγματεύσεων, την ώρα που η ανθρωπιστική κρίση βαθαίνει. «Μέχρι στιγμής κανείς δεν βλέπει πρόοδο στο εδαφικό ζήτημα», δήλωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως το στρατιωτικό σκέλος των επαφών εξελίσσεται «εποικοδομητικά». Το Κίεβο βρίσκεται σε αναμονή για έναν νέο γύρο συνομιλιών, πιθανότατα εντός του Φεβρουαρίου, με την ελπίδα για μια συνάντηση που θα είναι «πραγματικά παραγωγική».

Μέσω ενημέρωσης σε δημοσιογράφους στην ομάδα WhatsApp, ο Ζελένσκι αποκάλυψε πως επίκειται η οριστικοποίηση λεπτομερειών για μια νέα ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου. Η ουκρανική διαπραγματευτική ομάδα υπέβαλε λεπτομερή έκθεση μετά τις επαφές της στην Ελβετία για ζητήματα που «δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν τηλεφωνικά». Παρά τις δυσκολίες και τη στάση της ρωσικής πλευράς που «δεν ήταν πάντοτε εύκολες ή λογικές», η Ουκρανία παραμένει προσηλωμένη στη «δημιουργική εμπλοκή», έχοντας στο πλευρό της τους απεσταλμένους του Αμερικανού προέδρου.

Ο Ουκρανός ηγέτης τόνισε ότι υπάρχουν ακόμη «πραγματικές ευκαιρίες για να τερματιστεί ο πόλεμος με αξιοπρέπεια», αρκεί η διεθνής κοινότητα να ασκήσει την απαραίτητη πίεση στον επιτιθέμενο. Οι απαντήσεις στα πλέον ακανθώδη ζητήματα είναι ήδη έτοιμες, ενώ προετοιμάζεται και μια συνάντηση σε επίπεδο ηγετών, καθώς «υπάρχουν ζητήματα που δεν μπορούν ακόμη να επιλυθούν σε επίπεδο ομάδων». Ο Ζελένσκι κατέστησε σαφές πως η Ευρώπη πρέπει να ενισχύσει τον ρόλο της, καθώς η Ουκρανία υπερασπίζεται «τα κοινά ευρωπαϊκά μας συμφέροντα».

Πίσω από τις διπλωματικές κινήσεις, όμως, κρύβεται ο πόνος των ανθρώπων. Η 65χρονη Χαλίνα Ποπριαντούχινα αποτελεί το πρόσωπο αυτής της τραγωδίας. Έχοντας εγκαταλείψει το σπίτι της τρεις φορές από το 2022, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις προωθούνταν στο Ντονμπάς, ζει πλέον σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι στο χωριό Ντζενζελίβκα. «Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει πια πουθενά να πάω», εξομολογείται με εξάντληση. Με έναν γιο αγνοούμενο από το 2023 και έναν άλλο πιθανότατα αιχμάλωτο στη Μαριούπολη, η Χαλίνα αρνείται να εγκαταλείψει την πατρίδα της για την Πολωνία. «Αλλά είπα ότι δεν θα φύγω από τη χώρα μου», δηλώνει.

Η ιστορία της Χαλίνα αντικατοπτρίζει τη μοίρα 4 εκατομμυρίων εσωτερικά εκτοπισμένων. Ενώ οι ΗΠΑ πιέζουν για συμβιβασμούς, με τη Ρωσία να απαιτεί το υπόλοιπο 20% της περιφέρειας του Ντονέτσκ, ο Ζελένσκι παραμένει ανένδοτος: «Δεν πρόκειται για τη γη. Δεν είναι μόνο για τα εδάφη: είναι για τους ανθρώπους». Για τη Χαλίνα, που κάποτε άρμεγε αγελάδες στη Βρεμίβκα και τώρα βλέπει τη γενέτειρά της υπό ρωσικό έλεγχο, η συγχώρεση φαντάζει αδύνατη. Με περισσότερους από 70.000 αγνοούμενους και χιλιάδες νεκρούς, η οργή ξεχειλίζει. «Ειλικρινά, αν μπορούσα, θα τον κατακρεουργούσα με τα ίδια μου τα χέρια, αυτόν τον Πούτιν», λέει με απόγνωση. «Πείτε μου», ρωτά, «Πώς μπορείς να το συγχωρήσεις αυτό;»