Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται για ακόμα μια φορά στο μεταίχμιο μιας πολεμικής σύρραξης με το Ιράν, όμως αυτή τη φορά τα δεδομένα προμηνύονται εντελώς διαφορετικά. Σύμφωνα με ανάλυση του Politico, η οποία βασίζεται στις εκτιμήσεις επτά διακεκριμένων εμπειρογνωμόνων, ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά τους τελευταίους οκτώ μήνες και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται πιο τολμηρός και πολιτικά ενισχυμένος. Έχοντας ήδη πλήξει ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις και καταγράψει μια ηχηρή επιτυχία με την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, ο Τραμπ εντείνει τώρα την πίεση στην Τεχεράνη, αναπτύσσοντας μια γιγαντιαία «συλλογή» μαχητικών αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων στη Μέση Ανατολή, σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ.

Ο Ράιαν Κρόκερ, πρώην πρέσβης σε έξι χώρες της περιοχής, επισημαίνει ότι το Ιράν θεωρεί το πυρηνικό του πρόγραμμα και τους βαλλιστικούς του πυραύλους ως θεμέλια της νομιμότητας του καθεστώτος, καθιστώντας απίθανη την υποχώρησή του. Προειδοποιεί ότι ο Τραμπ δεν θα κάνει πίσω αυτή τη φορά («TACO» - Trump Always Chickens Out) και ενδέχεται να επιδιώξει την «καρατόμηση» της ηγεσίας, μια κίνηση που θα απαιτούσε ακριβείς πληροφορίες και θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη εσωτερική βία και χάος αντί για μια ομαλή δημοκρατική μετάβαση.

Από την πλευρά του, ο Τζόναθαν Πάνικοφ τονίζει ότι ο πρόεδρος ίσως υπερεκτιμά τη δύναμη της στρατιωτικής δράσης. Σημειώνει ότι χωρίς σαφή στρατηγική, οι ΗΠΑ ρισκάρουν ασύμμετρες επιθέσεις και τρομοκρατικά χτυπήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ μια ενδεχόμενη υπαναχώρηση του Τραμπ θα υπονόμευε την αποτρεπτική ικανότητα της χώρας απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η οπτική του Πρέσβη Ντένις Ρος, ο οποίος αναλύει το επικίνδυνο «παιχνίδι της κότας» που εξελίσσεται μεταξύ των δύο πλευρών. «Προτού ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξαπολύσει τις επιθέσεις του εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Φορντό, τη Νατάνζ και το Ισφαχάν —τις σημαντικότερες πυρηνικές υποδομές του Ιράν— είχα προβλέψει ότι αν επιτίθετο μόνο με περιορισμένο τρόπο, η σύγκρουση θα συγκρατούνταν. Αν όμως η επίθεση ήταν ευρύτερη και εκλαμβανόταν ως απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος, θα κλιμακωνόταν και δεν θα ήταν ελεγχόμενη», αναφέρει χαρακτηριστικά. Παρά την κομπορρημοσύνη, καμία πλευρά δεν επιθυμεί πραγματικά έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, αλλά οι εσφαλμένες ερμηνείες των εκατέρωθεν προθέσεων μπορεί να οδηγήσουν σε μια σύγκρουση που θα αποκτήσει τη δική της, ολέθρια ζωή.

Ο Ρέι Τακέι παραλληλίζει την κατάσταση με την εποχή του Βιετνάμ, υπενθυμίζοντας την προειδοποίηση του διπλωμάτη Τζορτζ Μπολ: «Μόλις βρεθούμε στην πλάτη της τίγρης, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα επιλέξουμε το μέρος για να αφιππεύσουμε». Σημειώνει ότι ο Τραμπ επιδιώκει μια δήλωση υποταγής από ένα καθεστώς που θεωρεί αναξιόπιστο, την ώρα που το Ιράν παραμένει στρατιωτικά ευάλωτο. Ταυτόχρονα, ο Αράς Αζίζι και ο Ίαν Μπρέμερ υπογραμμίζουν την αυξημένη αυτοπεποίθηση του Τραμπ μετά τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, προειδοποιώντας ωστόσο για τον κίνδυνο διακοπής της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ και την εκτίναξη των διεθνών τιμών του πετρελαίου.

Τέλος, η Ρόμπιν Ράιτ εκφράζει τη σύγχυσή της για την έλλειψη σχεδιασμού για την «επόμενη μέρα», τονίζοντας ότι η Βρετανία αρνείται ήδη τη χρήση των βάσεών της για επιθέσεις στο Ιράν. Με τον αμερικανικό λαό να παραμένει στην πλειονότητά του αντίθετος σε μια νέα στρατιωτική περιπέτεια, η Ουάσιγκτον καλείται να ζυγίσει προσεκτικά κάθε της κίνηση σε μια περιοχή που παραμένει η πιο ασταθής στον κόσμο εδώ και δεκαετίες.