Ο Demna, ο σχεδιαστής που σημάδεψε τον Balenciaga και μεγάλωσε στη Γεωργία της σοβιετικής εποχής, επέστρεψε για να ταράξει τα νερά του στυλ. Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου, στην πολυαναμενόμενη πρώτη του επίδειξη για τον οίκο Gucci, απέδειξε πως ξέρει ακριβώς πώς να χειρίζεται το γούστο του παγκόσμιου κοινού. Το σκηνικό, ένα ειδικά κατασκευασμένο θέατρο που θύμιζε μουσείο γεμάτο με ψεύτικα ρωμαϊκά αγάλματα, προμήνυε κάτι το μεγαλειώδες.

Συνολικά 83 μοντέλα, με έντονο γκλαμ μακιγιάζ, διέσχιζαν τη σκοτεινή πασαρέλα ακολουθώντας μια μοναχική ακτίνα φωτός. Η ατμόσφαιρα παρέπεμπε στον δραματικό Tom Ford της δεκαετίας του '90, όμως η κλίμακα του Demna ήταν σαρωτική, τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερη. Η επιλογή των προσώπων ήταν εξίσου τολμηρή: από νεαρούς ράπερ και φιγούρες που θύμιζαν τη Mia Wallace από το «Pulp Fiction», μέχρι έναν Καναδό παίκτη χόκεϊ που οι μυς του έμοιαζαν να απειλούν τις ραφές του δερμάτινου παντελονιού του. Τα ρούχα, αν και εφαρμόστά, έδιναν μια αίσθηση απόλυτης ελαφρότητας πάνω στο σώμα.

Η κριτικός Cathy Horyn σημείωσε: «Αυτό αποτελεί μια τεράστια αλλαγή σε σχέση με το προηγούμενο έργο του Demna, αλλά και σε σχέση με πολλά από τα πρόσφατα, πιο περίπλοκα σχέδια μόδας που έχουμε δει — για παράδειγμα, το ντεμπούτο του Jonathan Anderson στην υψηλή ραπτική τον Ιανουάριο, τη Schiaparelli και τη Louise Trotter της Bottega Veneta». Ωστόσο, η αντίδραση στα social media ήταν αμείλικτη, με πολλούς χρήστες να χαρακτηρίζουν τη συλλογή «γελοία» και «φθηνή», συγκρίνοντάς την ακόμα και με τη Zara.

Η Horyn υπερασπίστηκε το όραμα του σχεδιαστή, τονίζοντας ότι «το να εξετάζουμε τα ρούχα μόνο από αισθητική άποψη δεν είναι πολύ χρήσιμο, γιατί πιθανότατα βρισκόμαστε ήδη στο τέλος μιας μακράς περιόδου κατά την οποία βλέπαμε (και νοιαζόμασταν) για τη μόδα με έναν συγκεκριμένο τρόπο». Αναρωτήθηκε μάλιστα τι σημαίνουν οι ιστορικοί οίκοι για τη νέα γενιά: «Τι σημαίνει ο Saint Laurent ή ο Valentino για μια κοπέλα στα είκοσί της; Πρόσφατα, στο ντεμπούτο της στη Fendi, η Maria Grazia Chiuri αναφέρθηκε στις πέντε αδελφές Fendi, που συνεργάστηκαν με τον Karl Lagerfeld. Αλλά τι μπορεί να σημαίνει όλη αυτή η ιστορία για έναν νεαρό άνθρωπο σήμερα;

Πολλοί δεν ενδιαφέρονται για τη διανοούμενη μόδα, όπως οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Είναι πιο γρήγοροι και πιο αδίστακτα επιλεκτικοί, χωρίς αμφιβολία ως συνέπεια της ταχύτερης τεχνολογίας και μιας διαφορετικής αίσθησης ελευθερίας, καθώς και του σώματος. Η βιομηχανία της μόδας αγωνίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτή την κατάσταση.»

Ο Demna φαίνεται να κινείται σε άλλο μήκος κύματος, έχοντας δηλώσει πως «ό,τι μπορείς να πεις για έναν άνθρωπο, μπορείς να το πεις και για τη Gucci». Στην πασαρέλα είδαμε άντρες με αμάνικα μπουφάν —μια καρικατούρα του στυλ του Λος Άντζελες— αλλά και σύνολα από μεταλλικό δέρμα, χαμηλόμεσα τζιν και υπερμεγέθη γούνινα παπούτσια. Υπήρχε ακόμα και μια ανατρεπτική προσέγγιση στο «lounge» ντύσιμο με μαύρη δαντέλα.

Παρά τις δυσκολίες κάποιων μοντέλων που «ταλαντεύονταν στα τακούνια τους σαν πληγωμένα ελαφάκια», η συλλογή έφερε μια φρέσκια ενέργεια. Η Cathy Horyn κατέληξε: «Ήταν λοιπόν μια καλή αρχή. Προφανώς, η απόδειξη θα δοθεί στις πωλήσεις. Αλλά η οπτική γωνία του Demna, η κατανόησή του για ένα κοινό που αλλάζει και μεταβάλλεται μπροστά στα μάτια μας, με κάνει ήδη να αμφισβητώ πράγματα που βλέπω σε άλλες πασαρέλες».