Περίπου το 20% των ενηλίκων στις Ηνωμένες Πολιτείες βιώνουν μείζονα κατάθλιψη κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ενώ πολλοί βρίσκουν ανακούφιση μέσω θεραπειών, ένας στους τρεις ασθενείς αντιμετωπίζει μια επίμονη μορφή, γνωστή ως ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη.

Μια νέα μελέτη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις, που δημοσιεύθηκε στο International Journal of Neuropsychopharmacology, αποκαλύπτει ότι μια εμφυτεύσιμη συσκευή θα μπορούσε να προσφέρει ουσιαστική και μακροχρόνια βελτίωση σε αυτές τις σοβαρές περιπτώσεις. Η συσκευή, με τη διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου, βελτίωσε τα συμπτώματα και την ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων για τουλάχιστον δύο χρόνια, σύμφωνα με τα ευρήματα της πολυκεντρικής κλινικής δοκιμής RECOVER.

«Πιστεύουμε ότι το δείγμα αυτής της δοκιμής αντιπροσωπεύει τον πιο βαριά πάσχοντα πληθυσμό ασθενών με ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη που έχει ποτέ μελετηθεί σε κλινική δοκιμή», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Τσαρλς Κόνγουεϊ. Οι ασθενείς που συμμετείχαν είχαν δοκιμάσει κατά μέσο όρο 13 ανεπιτυχείς θεραπείες για 29 χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της ηλεκτροσπασμοθεραπείας και της διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης. Ο Κόνγουεϊ πρόσθεσε: «Υπάρχει επείγουσα ανάγκη να βρεθούν αποτελεσματικές θεραπείες για αυτούς τους ασθενείς, οι οποίοι συχνά δεν έχουν άλλες επιλογές. Με μια τόσο χρόνια και αναπηρική νόσο, ακόμη και μια μερική ανταπόκριση στη θεραπεία μπορεί να αλλάξει τη ζωή- και με τη διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου βλέπουμε ότι το όφελος αυτό διαρκεί».

Η μελέτη RECOVER εξέτασε την αποτελεσματικότητα της διέγερσης του πνευμονογαστρικού νεύρου (VNS) σε συνδυασμό με τη συνήθη φροντίδα για ασθενείς με ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη. Οι γιατροί εμφυτεύουν τη συσκευή κάτω από το δέρμα στο θώρακα, η οποία στέλνει ηλεκτρικούς παλμούς στο αριστερό πνευμονογαστρικό νεύρο.

Οι ερευνητές συλλέγουν δεδομένα για τις μεταβολές στη διάθεση, την καθημερινή λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων, με στόχο να παράσχουν στοιχεία για την αξιολόγηση της κάλυψης της θεραπείας από τα Κέντρα Medicare και Medicaid των ΗΠΑ (CMS). Το κόστος αποτελεί σημαντικό εμπόδιο, και η ευρύτερη κάλυψη θα μπορούσε να καταστήσει την εμφύτευση προσβάσιμη σε περισσότερους ανθρώπους.

Στη δοκιμή συμμετείχαν σχεδόν 500 ασθενείς σε 84 κέντρα, εκ των οποίων τα τρία τέταρτα δεν μπορούσαν να εργαστούν λόγω της κατάστασής τους. Κατά τον πρώτο χρόνο, μόνο οι μισές συσκευές ενεργοποιήθηκαν ώστε να υπάρξει σύγκριση.

Κλινικά σημαντική ανταπόκριση θεωρήθηκε η μείωση των συμπτωμάτων κατά τουλάχιστον 30%, ενώ «ουσιαστική» ανταπόκριση ορίστηκε η μείωση κατά 50% ή περισσότερο.

Προηγούμενα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική βελτίωση στην ομάδα με τις ενεργοποιημένες συσκευές. Στην επικαιροποιημένη ανάλυση, οι ερευνητές εξέτασαν αν οι βελτιώσεις στους 12 μήνες διατηρήθηκαν έως τους 24 μήνες και αν ασθενείς χωρίς αρχικό όφελος θα μπορούσαν να βελτιωθούν με περισσότερο χρόνο θεραπείας VNS.

Από τους 214 ασθενείς που έλαβαν τη θεραπεία από την αρχή, περίπου το 69% (147 άτομα) παρουσίασε κλινικά σημαντική βελτίωση στους 12 μήνες. Από αυτούς, πάνω από το 80% διατήρησε ή ενίσχυσε τα οφέλη στους 24 μήνες σε όλους τους δείκτες. Επιπλέον, το 92% των ασθενών με «ουσιαστική ανταπόκριση» συνέχισε να παρουσιάζει όφελος στο τέλος της διετίας.

Επίσης, σχεδόν το ένα τρίτο των συμμετεχόντων που δεν είχαν ανταποκριθεί μετά τον πρώτο χρόνο ανέφεραν οφέλη στο τέλος του δεύτερου έτους.

Μεταξύ όσων παρουσίασαν όφελος στον πρώτο χρόνο, τα ποσοστά υποτροπής παρέμειναν σταθερά χαμηλά, ιδιαίτερα στους ασθενείς με την ισχυρότερη ανταπόκριση. Πάνω από το 20% των ασθενών (39 άτομα) βρίσκονταν σε ύφεση στους 24 μήνες.

«Μας εξέπληξε το γεγονός ότι ένας στους πέντε ασθενείς ήταν ουσιαστικά χωρίς καταθλιπτικά συμπτώματα στο τέλος των δύο ετών», δήλωσε ο ερευνητής. «Το να βλέπουμε τέτοια αποτελέσματα σε αυτή την πολύπλοκη νόσο με κάνει αισιόδοξο για το μέλλον της θεραπείας. Τα ευρήματα αυτά είναι εξαιρετικά ασυνήθιστα, καθώς οι περισσότερες μελέτες σε ασθενείς με έντονα ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη παρουσιάζουν πολύ χαμηλή διατήρηση του οφέλους- σίγουρα όχι σε βάθος δύο ετών. Εδώ βλέπουμε ανθρώπους να βελτιώνονται και να παραμένουν καλά».

Διαβάστε επίσης: [σύνδεσμος για άλλη σελίδα]

Πηγή: Scitechdaily