Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Αθηνών η εξόδιος ακολουθία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Η Ελλάδα αποχαιρέτησε την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου μια εμβληματική μορφή της ευρωπαϊκής διανόησης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Η σορός της, σκεπασμένη με την ελληνική και τη γαλλική σημαία, τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα από το πρωί, ενώ το «παρών» έδωσαν ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Τασούλας. Η Αρβελέρ υπήρξε η φωνή που ανέδειξε την ιστορική αξία του Βυζαντίου, αποδεικνύοντας τη θεμελιώδη σύνδεσή του με την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Το στεφάνι του Κυριάκου Μητσοτάκη και της συζύγου του Μαρέβας Γκραμπόφσκι συνόδευαν δύο λέξεις: «Με ευγνωμοσύνη».

Ο Κωνσταντίνος Τασούλας χαρακτήρισε την εκλιπούσα «υπόδειγμα αυθεντικότητας» και τόνισε πως έφερε στο φως αλήθειες που η Ευρώπη αγνοούσε για αιώνες. «Όπως έλεγε, είχε διαγράψει από το λεξιλόγιό της τη λέξη “αδύνατον”», σημείωσε, προσθέτοντας πως η μεγάλη δασκάλα είχε ως οδηγό το «γνώθι σ’ αυτόν» και υπέβαλε όλες τις αλήθειες στη δοκιμασία του ορθολογισμού. Σύμφωνα με τον κ. Τασούλα, η Αρβελέρ μας δίδαξε ότι το Βυζάντιο αποτελεί τη γέφυρα μεταξύ της αρχαιότητας και της νεοελληνικής Ιστορίας.

Με λόγο προσωπικό, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τίμησε την οικουμενική προσωπικότητα της Αρβελέρ, η οποία από τις γειτονιές του Βύρωνα έφτασε να γίνει η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στη Σορβόννη. Ο Πρωθυπουργός αποκάλυψε μάλιστα ένα χειρόγραφο που του είχε δώσει η ίδια το 2015, το οποίο έγραφε: «Όταν πτωχεύουν οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί. Και όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούν για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική».

Μετά την τελετή, η τελευταία επιθυμία της μεγάλης ακαδημαϊκού θα γίνει πραγματικότητα: η ταφή της στον Βύρωνα, την πόλη όπου ξεκίνησε τη διαδρομή της και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Η Ελένη Αρβελέρ φεύγει έχοντας διδάξει στις επόμενες γενιές ότι «όπου υπάρχει το θέλω, υπάρχει και το μπορώ», διαγράφοντας για πάντα τη λέξη «αδύνατον» από το εθνικό μας λεξιλόγιo.