Η τακτική κατανάλωση εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου, ακρογωνιαίος λίθος της μεσογειακής διατροφής, φαίνεται να συνδέεται άρρηκτα με χαμηλότερο κίνδυνο συσσώρευσης σπλαχνικού λίπους, σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα.

Το σπλαχνικό λίπος, επικίνδυνο για την υγεία, συσσωρεύεται στην κοιλιακή χώρα και ενοχοποιείται για μια σειρά σοβαρών παθήσεων, όπως καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτης τύπου 2, ακόμα και ορισμένες μορφές καρκίνου.

Ιταλοί επιστήμονες διεξήγαγαν μια μελέτη σε 16.273 άτομα, συλλέγοντας δεδομένα μέσω διαδικτυακού ερωτηματολογίου. Οι συμμετέχοντες παρείχαν πληροφορίες για τις διατροφικές τους συνήθειες, τον τρόπο ζωής τους, το βάρος, την ηλικία, την περίμετρο της μέσης τους και τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ).

Η κατανάλωση ελαιολάδου ταξινομήθηκε σε τρεις κατηγορίες: λιγότερο από 3 ημέρες την εβδομάδα, 3-5 ημέρες την εβδομάδα και 6 ή περισσότερες ημέρες την εβδομάδα.

Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν κάτι εντυπωσιακό: όσοι κατανάλωναν ελαιόλαδο σχεδόν καθημερινά είχαν σημαντικά χαμηλότερο ΔΜΣ και μικρότερη περιφέρεια μέσης, σε σύγκριση με εκείνους που το κατανάλωναν σπανιότερα.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι, μετά την προσαρμογή των αποτελεσμάτων για παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και ο γενικότερος τρόπος ζωής, διαπιστώθηκε ότι τα άτομα που δεν κατανάλωναν τακτικά ελαιόλαδο είχαν έως και πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κοιλιακή παχυσαρκία, σε σύγκριση με εκείνους που το απολάμβαναν σχεδόν καθημερινά.

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η συσχέτιση μεταξύ της τακτικής κατανάλωσης ελαιολάδου και της μικρότερης περιφέρειας μέσης παρέμεινε ισχυρή, ακόμη και όταν οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τη συνολική προσήλωση στη μεσογειακή διατροφή. Η στατιστική ανάλυση ανέδειξε το ελαιόλαδο όχι μόνο ως μέρος ενός υγιεινού διατροφικού προτύπου, αλλά και ως ανεξάρτητο παράγοντα.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι περίπου το 62% της προστατευτικής επίδρασης της μεσογειακής διατροφής στο κοιλιακό λίπος οφείλεται στην κατανάλωση ελαιολάδου. Οι πιθανοί μηχανισμοί που εξετάζονται περιλαμβάνουν την υψηλή συγκέντρωση ελαϊκού οξέος, ενός λιπαρού οξέος που συνδέεται με βελτιωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη, καθώς και την παρουσία φαινολικών ενώσεων, όπως η υδροξυτυροσόλη και η ελαιοκανθάλη, γνωστές για τις αντιφλεγμονώδεις και αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες.

Ωστόσο, οι συγγραφείς της μελέτης επισημαίνουν ότι η έρευνα είναι διατομεακή, δηλαδή παρατηρεί συσχετίσεις σε ένα μόνο χρονικό σημείο και όχι κατά τη διάρκεια μακράς χρονικής περιόδου. Αυτό σημαίνει ότι, παρόλο που η μελέτη εντοπίζει συσχετίσεις, δεν μπορεί να αποδείξει μια άμεση σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το ελαιόλαδο, από μόνο του, μειώνει το κοιλιακό λίπος, παρά μόνο ότι η τακτική κατανάλωσή του συνδέεται με πιο ευνοϊκούς μεταβολικούς δείκτες.

Επιπλέον, η μελέτη βασίστηκε σε δεδομένα που ανέφεραν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες, γεγονός που ενέχει το ενδεχόμενο σφαλμάτων στις μετρήσεις. Επίσης, το ερωτηματολόγιο δεν περιείχε κοινωνικοοικονομικά δεδομένα, όπως το εισόδημα, το κάπνισμα ή η οικογενειακή κατάσταση, ενώ το δείγμα αποτελούνταν κυρίως από Ευρωπαίους συμμετέχοντες.

Παρά τους περιορισμούς, οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι το μεγάλο μέγεθος του δείγματος και η συνέπεια των ευρημάτων ενισχύουν τη σημασία των αποτελεσμάτων, αν και τονίζουν ότι απαιτούνται μακροχρόνιες μελέτες για να επιβεβαιωθεί ο ακριβής ρόλος του ελαιολάδου στη μείωση του σπλαχνικού λίπους.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Frontiers in Nutrition.