Ένα ακόμη στέλεχος αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ, με τον Γιώργο Μπουλμπασάκο να ανακοινώνει την απόφασή του μέσω δημόσιας επιστολής. Ο πρώην πλέον στέλεχος του κόμματος, αφήνει αιχμές για την ηγεσία και τη Χαριλάου Τρικούπη.

Συγκεκριμένα, ο κ. Μπουλμπασάκος αναφέρει πως «το επερχόμενο συνέδριο θα μπορούσε να ήταν μια λυτρωτική διαδικασία, αλλά  η πορεία του είναι υπονομευμένη. Η μάχη μηχανισμών με απουσία της κοινωνίας, η έλλειψη αυτοκριτικής για όσα πλήγωσαν την Παράταξη, η διεύρυνση με όρους marketing και απουσία πολιτικής, η άρνηση συζήτησης του κεντρικού διακυβεύματος των επόμενων εκλογών, ακυρώνουν την όλη προσπάθεια».

Παράλληλα, τονίζει ότι «δυστυχώς πλέον είναι αργά- για την δική μου πολιτική εκτίμηση-ο συγκεκριμένος αυτός χώρος να ξαναγίνει πρωταγωνιστής. Προσωπικά εξάντλησα όλες μου τις δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια,  υπηρετώντας πάντοτε με ανιδιοτέλεια την συλλογικότητα και την κοινή μας πορεία».

Ο κ. Μπουλμπασάκος γνωστοποίησε ότι δεν προτίθεται να εγκαταλείψει την πολιτική δράση. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, «θα συνεχίσω την ενεργή πολιτική μου παρουσία από άλλα μετερίζια, που θα θέσουν ξανά τις  μεγάλες κοινωνικές προτεραιότητες στο προσκήνιο ,και θα επικοινωνήσουν με τις ανάγκες της πλειοψηφίας των πολιτών.  Η ανασύνθεση της Αριστεράς και της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης είναι ιστορική αναγκαιότητα, και ο καθένας καλείται να αναμετρηθεί με την ευθύνη του».

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, ο κ. Μπουλμπασάκος θυμήθηκε: «Με λίγους της παλιάς φρουράς πορευθήκαμε μαζί στην ίδρυση του μεγάλου  σοσιαλιστικού κινήματος. Από φίλος ΠΑΚ Ιταλίας ,ιδρυτικό μέλος ΠΑΣΟΚ Αμαλιάδας, και μετά Ρουμανίας, μέχρι το 1976, ζήσαμε την γέννηση του μεγαλύτερου λαϊκού κινήματος της Μεταπολίτευσης».

Επιπλέον, αναφέρθηκε στη συνεργασία του 2015, όταν «με την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά δημιουργήσαμε την Δημοκρατική Συμπαράταξη. Η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ  με την Δημοκρατική Αριστερά, την οποία την εκπροσωπούσα τότε από την θέση του Γραμματέα της Κ.Ε, έβαλε τέλος στον κατήφορο και στην απαξία της Δημοκρατικής Παράταξης». Κατά τον ίδιο, η κίνηση αυτή «κράτησε τον χώρο ζωντανό και έθεσε τις προϋποθέσεις για την μεγάλη υπέρβαση».

Ο κ. Μπουλμπασάκος κατέληξε στην επιστολή του με τη φράση «Στα ίδια μονοπάτια για άλλη μια φορά».