Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της πολιτικής του καριέρας. Η απόφαση που καλείται να λάβει δεν αφορά μόνο την αμερικανική εξωτερική πολιτική, αλλά την παγκόσμια ισορροπία: θα μετατρέψει τη στρατιωτική πίεση σε ένα πραγματικό, συντριπτικό πλήγμα κατά του Ιράν; Με τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται σε απόλυτο αδιέξοδο και τις αμερικανικές δυνάμεις να συσσωρεύονται απειλητικά στον Περσικό Κόλπο, το σενάριο μιας στοχευμένης επίθεσης φαντάζει πλέον πιο ρεαλιστικό από ποτέ.

Η στρατηγική του Λευκού Οίκου φαίνεται να εστιάζει σε «χειρουργικά» χτυπήματα εναντίον στρατιωτικών και κυβερνητικών υποδομών, με στόχο να εξαναγκαστεί η Τεχεράνη σε μια νέα, πολύ πιο αυστηρή πυρηνική συμφωνία. Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ακόμη και μια περιορισμένη επιχείρηση μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν η υπερδύναμη μπορεί να χτυπήσει, αλλά αν είναι σε θέση να ελέγξει την καταιγίδα που θα ακολουθήσει. Ο ίδιος ο Τραμπ έχει θέσει ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα δύο εβδομάδων, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «θα κάνουμε συμφωνία ή θα την πετύχουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο».

Η αμερικανική στρατιωτική μηχανή βρίσκεται ήδη σε πλήρη κινητοποίηση. Στην περιοχή έχουν αναπτυχθεί στρατηγικά βομβαρδιστικά B-52, το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln, μαχητικά F-22 Raptor, καθώς και το προηγμένο αντιπυραυλικό σύστημα THAAD. Η Ουάσιγκτον στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι όλες οι επιλογές είναι πάνω στο τραπέζι. Παρόλα αυτά, Αμερικανοί στρατηγοί εκφράζουν επιφυλάξεις, θεωρώντας ότι αν ξεκινήσει μια σύγκρουση, μια περιορισμένη επιχείρηση ίσως δεν είναι αρκετή, ενώ μια εκστρατεία πλήρους κλίμακας κινδυνεύει να εξελιχθεί σε έναν πόλεμο χωρίς ορατό τέλος.

Το Ιράν, από την πλευρά του, δεν δείχνει διατεθειμένο να υποχωρήσει. Ο Ανώτατος Ηγέτης Αλί Χαμενεΐ έχει προειδοποιήσει για απάντηση «με τη μέγιστη ισχύ», στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις και ναυτικές μονάδες. Σε αντίθεση με προηγούμενες κρίσεις, όπως στη Βενεζουέλα, η Τεχεράνη διαθέτει ένα πανίσχυρο οπλοστάσιο και ένα εκτεταμένο δίκτυο συμμάχων. Παρά τα ισραηλινά πλήγματα που μείωσαν τα αποθέματα πυραύλων της από 2.500 σε περίπου 1.000–1.500, η ανασυγκρότηση των δυνάμεών της είναι ραγδαία. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, υπενθυμίζοντας ότι «30.000 έως 40.000 Αμερικανοί στρατιώτες σε 8 ή 9 εγκαταστάσεις στην περιοχή» βρίσκονται εντός του βεληνεκούς των ιρανικών drones και πυραύλων.

Τα φονικά drones Shahed, που έχουν δοκιμαστεί στα πεδία των μαχών της Ουκρανίας, και οι βαλλιστικοί πύραυλοι που μπορούν να φτάσουν μέχρι τη νότια Ευρώπη, αποτελούν μια διαρκή απειλή. Στο διπλωματικό πεδίο, οι απαιτήσεις των ΗΠΑ είναι ξεκάθαρες: πλήρης έλεγχος του πυρηνικού προγράμματος, τερματισμός της υποστήριξης σε ένοπλες οργανώσεις και παύση της ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων. Η Τεχεράνη απορρίπτει αυτούς τους όρους, αντιπροτείνοντας μόνο συμβολικές παραχωρήσεις. Η δυσπιστία είναι βαθιά και οι εναλλακτικές λιγοστεύουν.

Πέρα από το στρατιωτικό σκέλος, το Ιράν κατέχει ένα πανίσχυρο οικονομικό όπλο: τα Στενά του Ορμούζ. Μέσα από αυτόν τον στενό θαλάσσιο διάδρομο διέρχεται πάνω από το 1/5 του παγκόσμιου πετρελαίου. Μια πιθανή εμπλοκή θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλείσιμο των Στενών, προκαλώντας παγκόσμια οικονομική ύφεση και εκτίναξη του πληθωρισμού. Αυτή η προοπτική λειτουργεί ως έσχατη λύση αποτροπής για την Τεχεράνη.

Τρία είναι τα επικρατέστερα σενάρια για τις επόμενες ημέρες. Πρώτον, ένας συμβιβασμός της τελευταίας στιγμής με αυστηρούς ελέγχους. Δεύτερον, ένα περιορισμένο πλήγμα με στόχο τη βελτίωση της διαπραγματευτικής θέσης των ΗΠΑ, το οποίο όμως εγκυμονεί κινδύνους αντιποίνων. Τρίτον, μια εκτεταμένη σύγκρουση με εμπλοκή του Ισραήλ και περιφερειακών δυνάμεων. Σε κάθε περίπτωση, η έναρξη μιας σύγκρουσης είναι εύκολη· ο περιορισμός της όμως είναι μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση.