Η κόκκινη αλεπού των ορέων της Σιέρα Νεβάδα αποτελεί ένα από τα πιο ακριβοθώρητα και σοβαρά απειλούμενα θηλαστικά σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τους επιστήμονες να υπολογίζουν πως ο εναπομείνας πληθυσμός της αποτελείται πλέον από λιγότερα από 50 άτομα. Σε μια εξέλιξη που χαρακτηρίζεται ως κορυφαία επιστημονική νίκη μετά από χρόνια προσπαθειών, βιολόγοι κατάφεραν για πρώτη φορά στην ιστορία να αιχμαλωτίσουν ένα μέλος του είδους και να του τοποθετήσουν ειδικό κολάρο GPS, ανοίγοντας ένα νέο παράθυρο γνώσης για την προστασία του.

Η ιστορία της συγκεκριμένης αλεπούς είναι γεμάτη μυστήριο, καθώς το είδος θεωρούνταν πλήρως εξαφανισμένο από την περιοχή της Σιέρα Νεβάδα για σχεδόν έναν αιώνα, από τη δεκαετία του 1920. Η μεγάλη επιστροφή επιβεβαιώθηκε μόλις το 2010, όταν μια κάμερα στα βόρεια του Εθνικού Πάρκου Γιοσέμιτι απαθανάτισε φευγαλέα τη λευκή άκρη της ουράς ενός τέτοιου ζώου. Έκτοτε, οι ερευνητές άγριας φύσης επιδόθηκαν σε ένα κυνήγι θησαυρού, προσπαθώντας να εντοπίσουν ίχνη και κινήσεις στα πιο άγονα και δύσβατα εδάφη της οροσειράς.

Παρά τις επίμονες προσπάθειες παγίδευσης των τελευταίων τριών ετών, το γρήγορο και εξαιρετικά ευαίσθητο στην ανθρώπινη παρουσία ζώο κατάφερνε πάντα να ξεφεύγει. Ωστόσο, τον Ιανουάριο, η σκληρή δουλειά της Υπηρεσίας Αλιείας και Άγριας Ζωής της Καλιφόρνιας απέδωσε καρπούς κοντά στην περιοχή Μάμοθ Λέικς. Η συγκεκριμένη αλεπού έχει αναπτύξει εντυπωσιακούς μηχανισμούς επιβίωσης για τα μεγάλα υψόμετρα, διαθέτοντας ένα ασυνήθιστα πυκνό χειμερινό τρίχωμα και τριχωτά πέλματα που λειτουργούν ως φυσικά «παγοπέδιλα» πάνω στο χιόνι.

Η Τζούλια Λόσον, περιβαλλοντολόγος της υπηρεσίας, δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της για αυτό το επίτευγμα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της έρευνας: «Στόχος μας είναι να χρησιμοποιήσουμε όσα μάθουμε από αυτό το ταγκαρισμένο ζώο για να εργαστούμε προς την αποκατάσταση του πληθυσμού μακροπρόθεσμα». Το GPS θα προσφέρει πολύτιμα δεδομένα για τις καθημερινές διαδρομές και τις εποχιακές μετακινήσεις, καθορίζοντας την αυριανή στρατηγική προστασίας.

Η δραματική μείωση του είδους αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στην ανεξέλεγκτη λαθροθηρία του 20ού αιώνα, καθώς η πανέμορφη γούνα της, με αποχρώσεις από κοκκινωπό καφέ έως σκούρο γκρι, την έκανε ελκυστικό στόχο. Σήμερα, αυτή η «αλεπού-φάντασμα» αποκτά επιτέλους φωνή, με την επιστημονική κοινότητα να ελπίζει πως η τεχνολογία θα γίνει το κλειδί για να αποτραπεί ο οριστικός αφανισμός ενός τόσο σπάνιου πλάσματος.