Η Τζάκι Κένεντι Ωνάση δεν επέτρεψε ποτέ σε κανέναν να ορίσει την αφήγηση της ζωής της. Στο προσκήνιο της σειράς «Love Story» του Ράιαν Μέρφι, η εμβληματική γυναίκα που σφράγισε τον 20ό αιώνα παρουσιάζεται στις πιο ανθρώπινες και επώδυνες στιγμές της, λίγο πριν το οριστικό αντίο. Από το ατύχημα στην ιππασία μέχρι το μυστικό κάψιμο των επιστολών της, η ιστορία αναδεικνύει μια προσωπικότητα που παρέμεινε πιστή στην ιδιωτικότητά της μέχρι την τελευταία πνοή.

Η Τζάκι, την οποία ενσαρκώνει η Ναόμι Γουότς, πέρασε από χιλιάδες ρόλους: φωτογράφος, Πρώτη Κυρία, fashion icon, σύζυγος μεγιστάνα και επιμελήτρια βιβλίων. Ο τελευταίος της ρόλος, ωστόσο, ήταν αυτός της ασθενούς που παλεύει με το λέμφωμα non-Hodgkin. Όπως είχε δηλώσει ο γαμπρός της, γερουσιαστής Τεντ Κένεντι, στον επικήδειό του: «Η Τζάκι θα προτιμούσε να είναι απλώς ο εαυτός της, αλλά ο κόσμος επέμενε να είναι και ένας θρύλος».

Ο επίλογος άρχισε να γράφεται τον Νοέμβριο του 1993, όταν μια πτώση από άλογο κατά τη διάρκεια κυνηγιού στη Βιρτζίνια οδήγησε στην ανακάλυψη ενός διογκωμένου λεμφαδένα. Παρά τις αρχικές ελπίδες, ο καρκίνος αποδείχθηκε επιθετικός, εξαπλώθηκε στον νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο, οδηγώντας την Τζάκι στην απόφαση να εγκαταλείψει το νοσοκομείο και να περάσει τις τελευταίες της στιγμές στο σπίτι της στο Άππερ Ιστ Σάιντ. Εκεί, πραγματοποίησε ένα καθηλωτικό τελετουργικό: έκαιγε τις προσωπικές της επιστολές στο τζάκι. «Δεν χρειάζομαι την προσωπική μου αλληλογραφία στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν», φέρεται να είπε στον γιο της, Τζον Κένεντι Τζούνιορ, εξηγώντας γιατί καταστρέφει τα ενθύμιά της.

Ο αρχιτέκτονας Τζακ Γουάρνεκε περιέγραψε πώς η Τζάκι διάβαζε κάθε γράμμα —από τα παιδιά της, τον JFK, τον Αριστοτέλη Ωνάση και τον πατέρα της— πριν το παραδώσει στις φλόγες. Κράτησε μόνο μια φωτογραφία με τον Κένεντι από την ημέρα της ορκωμοσίας του. Παρά το αναπόφευκτο τέλος, διατήρησε το πνεύμα της: «Τι κι αν μου απομένουν μόνο πέντε χρόνια. Έχω ζήσει τόσα πολλά, ήταν μια ωραία διαδρομή», είχε πει, προσθέτοντας με πικρό χιούμορ: «Τελικά, δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο, έκανα τόσους κοιλιακούς».

Πριν φύγει, αποφάσισε να γράψει αποχαιρετιστήρια γράμματα στα παιδιά της. Στην Καρολάιν έγραψε: «Τα παιδιά σου ήταν ένα υπέροχο δώρο και είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια. Αποκαθιστούν την πίστη μου στο μέλλον της οικογένειας. Ο Εντ και εσύ ήσασταν υπέροχοι που τα μοιραστήκατε με εμένα τόσο γενναιόδωρα». Στον γιο της, τον Τζον-Τζον, γεμάτη λέξεις ενθάρρυνσης για το βάρος του ονόματός του, σημείωσε: «Καταλαβαίνω την πίεση που θα πρέπει να υπομένεις για πάντα ως Κένεντι, παρόλο που σε φέραμε σε αυτόν τον κόσμο ως αθώο. Εσύ, ειδικά, έχεις μια θέση στην ιστορία. Όποιον δρόμο κι αν επιλέξεις στη ζωή, το μόνο που ζητώ είναι να συνεχίσεις να κάνεις εμένα, την οικογένεια Κένεντι και τον εαυτό σου περήφανους».

Η Τζάκι άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της το βράδυ της 19ης Μαΐου 1994, σε ηλικία 64 ετών. Ο γιος της ανακοίνωσε το επόμενο πρωί: «Χθες βράδυ, περίπου στις δέκα και τέταρτο, η μητέρα μου εξέπνευσε, έχοντας δίπλα της τους φίλους και την οικογένειά της, τα βιβλία και τα αντικείμενα που αγαπούσε. Και τώρα είναι στα χέρια του Θεού». Η τελευταία της κατοικία βρίσκεται στο Άρλινγκτον, δίπλα στον δολοφονημένο πρόεδρο και τα δύο παιδιά τους που χάθηκαν σε βρεφική ηλικία.

Η ιστορία κλείνει με τη μελαγχολική αναφορά στο Camelot: «Μην αφήσετε να ξεχαστεί, ότι κάποτε υπήρχε ένα μέρος, για μια σύντομη λαμπρή στιγμή, που ήταν γνωστό ως Κάμελοτ». Μόλις πέντε χρόνια αργότερα, η «κατάρα των Κένεντι» χτύπησε ξανά, όταν ο Τζον-Τζον χάθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στον Ατλαντικό, σε ηλικία μόλις 38 ετών, αφήνοντας την Καρολάιν ως τη μοναδική επιζήσασα μιας σχεδόν βασιλικής δυναστείας. Όπως δήλωσε ο γιος της για την ίδια: «Το έκανε με τον δικό της τρόπο, και με τους δικούς της όρους, και όλοι νιώθουμε τυχεροί γι’ αυτό».

Η σύνδεσή της με την ιστορία είχε ξεκινήσει δεκαετίες πριν. Στις 3 Ιανουαρίου 1961, ο Ρίτσαρντ Άβεντον φωτογράφισε την οικογένεια στο Palm Beach, την ίδια μέρα που οι ΗΠΑ διέκοψαν τις σχέσεις με την Κούβα. Ήταν τα μόνα επίσημα πορτρέτα πριν την ορκωμοσία, μια στιγμή που ο μικρός Τζον ήταν μόλις 5,5 εβδομάδων. Η αφήγηση αποκτά μια τραγική διάσταση, καθώς η σκηνή όπου η Τζάκι παίζει με την εγγονή της, Τατιάνα Σλόσμπεργκ, θυμίζει τον πρόσφατο θάνατο της ίδιας της κόρης της Καρολάιν, τον Δεκέμβριο του 2025, από λευχαιμία, σφραγίζοντας τον επίλογο του Κάμελοτ με τον πιο επώδυνο τρόπο.