Πίσω από τη λάμψη της τηλεοπτικής οθόνης και την πλοκή της σειράς «Ριφιφί», κρύβεται μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Η «Όλγα», που ενσαρκώνει η Ευαγγελία Μουμούρη, δεν είναι απλώς ένας ρόλος· είναι η δραματοποιημένη εκδοχή της Γεωργίας Πιτσιλάδη, της μητέρας του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, που σήμερα ζει στο Πλωμάρι της Λέσβου, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη ενός παιδιού που «έφυγε» περιμένοντας τη λύτρωση.

Όλα ξεκίνησαν το 1999, όταν ο Παναγιώτης, μόλις 18 μηνών, διαγνώστηκε με νευροβλάστωμα τετάρτου σταδίου, μια επιθετική μορφή παιδικού καρκίνου. Ο πατέρας του, Στράτης Βασιλέλλης, ένας οικοδόμος από τη Μυτιλήνη, είδε τη ζωή του να γκρεμίζεται. Η μόνη ελπίδα βρισκόταν στο νοσοκομείο Memorial των ΗΠΑ, όμως το κόστος ήταν δυσβάσταχτο για τα δεδομένα της εποχής: 100 εκατομμύρια δραχμές, δηλαδή σχεδόν 300.000 ευρώ. Η ελληνική κοινωνία, συγκινημένη από την έκκληση του πατέρα στα κανάλια, πέτυχε το ακατόρθωτο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, συγκεντρώθηκαν τα χρήματα σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές κοινωνικής αλληλεγγύης που γνώρισε η χώρα.

Όμως, η ελπίδα προσέκρουσε στον τοίχο ενός νόμου του 1931. Στις 13 Ιουνίου 2000, η τράπεζα δέσμευσε τον λογαριασμό, κρίνοντας τον έρανο παράνομο ελλείψει ειδικής άδειας για εκταμίευση υπέρ ιδιώτη. Ενώ ο καρκίνος προχωρούσε αμείλικτα, οι γονείς του Παναγιώτη βυθίζονταν σε έναν γραφειοκρατικό Γολγοθά με αιτήσεις, υπογραφές και υπουργικές αποφάσεις που καθυστερούσαν βασανιστικά. Παρά τη λαϊκή κατακραυγή και τη δημοσιότητα, το κράτος κινήθηκε με ρυθμούς που δεν συμβάδιζαν με την κρισιμότητα της κατάστασης.

Η τραγική ειρωνεία κορυφώθηκε τον Μάρτιο του 2001. Μόλις δύο ημέρες αφού το κράτος έδωσε τελικά το πράσινο φως για την αποδέσμευση των χρημάτων, στις 5 Μαρτίου, ο Παναγιώτης Βασιλέλλης άφησε την τελευταία του πνοή. Ήταν μόλις τριών ετών. Η απάντηση του τότε υπουργού Υγείας, Αλέκου Παπαδόπουλου, στη σχετική ερώτηση έμεινε στην ιστορία: «Άλλη ερώτηση…». Λίγο μετά τον θάνατο του παιδιού, η τράπεζα εκταμίευσε 12 εκατομμύρια δραχμές για να δοθούν σε ιδρύματα, αφού ο μικρός παραλήπτης δεν πρόλαβε ποτέ να ταξιδέψει για τη θεραπεία του.

Η ιστορία αυτή, που συνδέθηκε μυθοπλαστικά με το περίφημο «ριφιφί» της Τράπεζας Εργασίας του 1992, συνεχίζει να προκαλεί έντονη συγκίνηση. Αν και τα ελληνικά δικαστήρια το 2008 και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκριναν αργότερα πως δεν υπήρξε τυπική παραβίαση του νόμου, η ουσία παραμένει σκληρή: Ο Παναγιώτης, που σήμερα θα ήταν 28 ετών, χάθηκε επειδή οι διαδικασίες προηγήθηκαν της ανθρώπινης ζωής.