Η ενεργειακή πληγή της Γερμανίας παραμένει ανοιχτή και βαθιά, απειλώντας τα θεμέλια της μεγαλύτερης οικονομίας στην Ευρώπη. Η άλλοτε κραταιά "ατμομηχανή" της ηπείρου είδε το σταθερό οικοδόμημα της ανταγωνιστικότητάς της να καταρρέει μέσα σε ελάχιστα χρόνια. Μετά την απομάκρυνση από την πυρηνική ενέργεια και τον βίαιο απογαλακτισμό από το ρωσικό φυσικό αέριο, το Βερολίνο βρέθηκε δέσμιο μιας νέας πραγματικότητας: την σχεδόν ολοκληρωτική εξάρτηση από το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σήμερα, τα στοιχεία προκαλούν ίλιγγο, καθώς περίπου το 94% των γερμανικών εισαγωγών LNG προέρχεται από τις ΗΠΑ. Αυτή η μονομερής σχέση αποκτά επικίνδυνες γεωπολιτικές διαστάσεις, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, φέρνοντας μαζί του απειλές και εκβιασμούς που στοχεύουν απευθείας στην Ευρώπη. Η ενέργεια μετατρέπεται σε ένα πανίσχυρο όπλο στη διεθνή σκακιέρα, καθιστώντας το Βερολίνο ευάλωτο σε πολιτικές πιέσεις και εμπορικές αντιπαραθέσεις.

Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, η γερμανική κυβέρνηση ξεκινά έναν αγώνα δρόμου για τη διαφοροποίηση των πηγών της. Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς στρέφει το βλέμμα του στη Μέση Ανατολή, αναζητώντας σωσίβιο στην ενεργειακή ασφάλεια. Το πρόσφατο ταξίδι του σε Σαουδική Αραβία, Κατάρ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, πλαισιωμένος από κορυφαίους βιομηχανικούς ηγέτες, αποτελεί μέρος μιας στρατηγικής που στοχεύει και στο άνοιγμα νέων αγορών. Η συγκυρία είναι οριακή, καθώς το Βερολίνο έχει δεσμευτεί να στηρίξει τις τιμές ενέργειας για τη βιομηχανία μέχρι το 2028, επιχειρώντας να αναχαιτίσει την αποβιομηχάνιση.

Αυτή η στροφή είναι η απάντηση σε μια σκληρή διαπίστωση: αν και το LNG αποτελεί το 13% των συνολικών εισαγωγών, η απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ καθιστά τη Γερμανία ευάλωτη. Για δεκαετίες, η χώρα πόνταρε στη λογική "αλλαγή μέσω του εμπορίου" με τη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσία, με τους αγωγούς Nord Stream να αποτελούν το αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής, μέχρι που ο πόλεμος στην Ουκρανία διέκοψε βίαια τη ροή. Τότε, η Ουάσινγκτον εμφανίστηκε ως ο αξιόπιστος εταίρος. Όμως, με τον Τραμπ να επαναφέρει το δόγμα "πρώτα η Αμερική", οι ισορροπίες αλλάζουν δραματικά.

Η αναζήτηση εναλλακτικών παραμένει γρίφος, καθώς οι προμηθευτές του Κόλπου ζητούν 20ετή συμβόλαια, ενώ η Γερμανία έχει απαγορεύσει τις εισαγωγές LNG μετά το 2043 για κλιματικούς λόους. Αυτή η αντίφαση αναγκάζει τις εταιρείες να εμμένουν στις πιο "ευέλικτες" αμερικανικές συμφωνίες, διαιωνίζοντας την εξάρτηση. Το πρόβλημα είναι ευρύτερα ευρωπαϊκό, καθώς η ΕΕ έχει αντικαταστήσει το ρωσικό αέριο με LNG που σε ποσοστό άνω του 50% έρχεται από τις ΗΠΑ. Η Γερμανία και η Ευρώπη είναι παγιδευμένες ανάμεσα στην ασφάλεια και την αστάθεια, καθώς ακόμα και η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές γεννά νέες εξαρτήσεις από την Κίνα. Ο ενεργειακός εφιάλτης του Βερολίνου είναι η αρχή μιας μακράς αναζήτησης ισορροπίας σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια είναι το απόλυτο όπλο.