Στο συνέδριο «Διάλογοι για την Αθήνα: Από τον μύθο στη σύγχρονη πόλη», ο Αντώνης Σαμαράς άφησε αιχμές για τη σημερινή πολιτική ηγεσία. «Ανησυχώ βαθύτατα γιατί δεν θέλω να αποδεχθώ μια κατάσταση παρακμής του δυτικού πολιτισμού», δήλωσε, διακρίνοντας τους «ματαίoδοξους και εγωπαθείς ηγέτες» από όσους επιχειρούν να αλλάξουν τον ρου της ιστορίας. Δίσκολα με την επαρχία: «ΚONTΕΥΩ 50 χρόνια βουλευτής επαρχίας και δακρύζεις βλέποντας τα αυξανόμενα έρημα χωριά που μέχρι πρόσφατα ήταν ζωντανά».

Για τα μνημόνια, ανακαλύψαμε το 2010 «ότι ήταν λάθος οι λεγόμενοι πολλαπλασιαστές· η ύφεση που θα προκαλούσε ήταν τριπλάσια». Η τρόικα ήρθε να τον δει, ο Σαμαράς εξηγούσε «επί ώρες ότι ήταν λάθος το πρόγραμμά τους», αρνήθηκε να πιστέψει και προέβη σε επαναδιαπραγμάτευση — το «Ζάππειο 1». Δύο χρόνια بعد, διεθνής κύριος οικονομολόγος «παραδέχθηκε ότι είχα δίκιο».

Το 2013 η Ελλάδα πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, το Eurogroup δέσμευσε μείωση χρέους, ωστόσο η Άνγκελα Μέρκελ «μάς το αρνήθηκε γιατί μου είπε ότι τα γερμανικά γκάλοπ δεν της επέτρεπαν». Το 2012 η καγκελάριος πρότεινε έξοδο από το ευρώ, ο Σαμαράς αρνήθηκε. Υλοποίησε 72 προαπαιτούμενα: «Κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρουμε». Λίγο πριν λήξει η προθεσμία, έλειπε μια υπηρεσιακή υπογραφή — βρήκε τον υπεύθυνο στις 01:30 το πρωί, τον ήρθε η ασφάλεια «με τις πιτζάμες του», υπέγραψε.

Κλείνοντας, μίλησε για τη «τύχη να ζήσω και εντός και εκτός Ελλάδος έναν Καραμανλή, έναν Ανδρέα... τον πατέρα Μπους, τον Ομπάμα, τη Θάτσερ, τον Μιτεράν, τον Κολ, τον Αντρεότι, τον Γκονζάλες, τον Αραφάτ, τον Πούτιν». Αφήνει δύο ορμήνιες στους νέους: «Να μην πιστέψετε ποτέ πως ο κόσμος θα αλλάξει από εκείνους που απλά φωνάζουν πιο δυνατά. Και να μη διαπραγματευτείτε ποτέ την αξιοπρέπειά σας».