Η επιστημονική κοινότητα βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, καθώς μια νέα πειραματική θεραπεία κατάφερε να μειώσει τα κατάγματα σε γυναίκες κατά το εντυπωσιακό 94%. Σε αντίθεση με τις μέχρι τώρα μεθόδους που απλώς επιβραδύνουν τη φθορά, η προσέγγιση αυτή αλλάζει τα δεδομένα, επιτυγχάνοντας την ενεργή αναδόμηση των οστών και βελτιώνοντας ριζικά την πυκνότητά τους.

Η διαφορά είναι θεαματική: ενώ οι υπάρχουσες φαρμακευτικές αγωγές απαιτούν ισόβια λήψη, η νέα μέθοδος βασίζεται σε μία και μόνο έγχυση τροποποιημένων κυττάρων από τον ίδιο τον μυελό των οστών των ασθενών. Σε μια δοκιμαστική ομάδα δέκα γυναικών με προχωρημένη πάθηση, τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστικά. Μέσα σε δύο χρόνια, τα κατάγματα που εμφάνιζε η ομάδα μειώθηκαν από οκτώ ετησίως σε μόλις ένα ανά διετία.

Η οστεοπόρωση πλήττει την ισορροπία μεταξύ των κυττάρων που αποδομούν και εκείνων που χτίζουν το οστό, μια διαδικασία που διαταράσσεται έντονα μετά την εμμηνόπαυση λόγω της απώλειας οιστρογόνων. Το εσωτερικό του οστού διαβρώνεται, θυμίζοντας κυψέλη με λεπτά τοιχώματα που κινδυνεύουν να καταρρεύσουν με την παραμικρή κίνηση. Οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τη μελέτη τους στο περιοδικό Cell, κατάφεραν να λύσουν ένα χρόνιο πρόβλημα: την «πλοήγηση» των θεραπευτικών κυττάρων μέσα στο σώμα.

Όπως αποδείχθηκε, τα κύτταρα επιδιόρθωσης δεν μπορούσαν να περάσουν από την «πύλη» των αιμοφόρων αγγείων στα οστά επειδή τους έλειπε το κατάλληλο «διαβατήριο». Οι επιστήμονες πρόσθεσαν στα κύτταρα ένα υπόλειμμα σακχάρου, επιτρέποντάς τους να προσκολληθούν εκεί που υπήρχε ανάγκη. Αυτή η ελάχιστη τροποποίηση δεν επηρεάζει τα γονίδια και το σάκχαρο εξαφανίζεται φυσικά σε δύο ημέρες, αφού όμως έχει ήδη επιτρέψει στα κύτταρα να εγκαστασταθούν στα οστά.

Στη μελέτη συμμετείχαν γυναίκες 50 έως 75 ετών με υψηλό κίνδυνο καταγμάτων. Η διαδικασία ήταν απλή: μετά την καλλιέργεια των κυττάρων τους στο εργαστήριο, έλαβαν τη θεραπεία μέσω ορού και επέστρεψαν σπίτι τους την επόμενη κιόλας ημέρα. Τέσσερις μήνες αργότερα, ο οστικός ιστός στο ισχίο τους είχε σχεδόν διπλασιαστεί, ενώ οι απεικονιστικές εξετάσεις δύο χρόνια μετά επιβεβαίωσαν τη βελτίωση της δομής του σκελετού. Πέρα από τη σωματική θωράκιση, οι γυναίκες ανέφεραν λιγότερο πόνο και αυξημένη ευκολία στις καθημερινές τους δραστηριότητες.

Αν και η μελέτη αφορούσε μικρό δείγμα, η εξαετής παρακολούθηση χωρίς παρενέργειες δημιουργεί βάσιμες ελπίδες. Αυτή η «έξυπνη» καθοδήγηση κυττάρων ενδέχεται να αποτελέσει το κλειδί και για πολλές άλλες ασθένειες που απαιτούν την αναγέννηση των ιστών του οργανισμού.