Μια εμβληματική μορφή της πολιτικής και της νομικής επιστήμης, η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, "έφυγε" από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη. Με απόφαση των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Εσωτερικών, Κυριάκου Πιερρακάκη και Θοδωρή Λιβάνιου, η κηδεία της θα τελεστεί δημοσία δαπάνη, ως ελάχιστος φόρος τιμής στην πρώτη γυναίκα που κόσμησε τον θώκο της Προεδρίας της Βουλής των Ελλήνων.

Κόρη του Ναυάρχου Ευαγγέλου Ψαρούδα και σύζυγος του ιστορικού της Φιλοσοφίας Λίνου Γ. Μπενάκη, η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη διέγραψε μια λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία. Μετά τη φοίτησή της στο Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Ελληνικού, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, λαμβάνοντας το πτυχίο της το 1957. Η δίψα της για γνώση την οδήγησε στα Πανεπιστήμια της Βόννης και της Κολωνίας, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου το 1961. Η ερευνητική της δραστηριότητα στο Ινστιτούτο Μαξ-Πλάνκ [Max-Planck] στο Φράιμπουργκ αποτέλεσε το θεμέλιο για το σπουδαίο επιστημονικό της έργο και την υφηγεσία της το 1971.

Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπηρέτησε σε όλη την ακαδημαϊκή ιεραρχία από το 1962 έως το 2001, καθοδηγώντας γενιές νέων επιστημόνων που σήμερα διαπρέπουν ως καθηγητές. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή της δράση, υπήρξε μάχιμη δικηγόρος ποινικών υποθέσεων για δεκαετίες, ενώ από το 1976 διηύθυνε το έγκριτο περιοδικό "ΠΟΙΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ", το αρχαιότερο έντυπο που υπηρετεί τις ποινικές επιστήμες στην Ελλάδα, συνδέοντας αριστοτεχνικά τη θεωρία με την πράξη.

Η είσοδός της στην πολιτική σκηνή το 1981 ως βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας σηματοδότησε την αρχή μιας 28ετούς συνεχούς παρουσίας στο Κοινοβούλιο. Υπηρέτησε ως Αναπληρώτρια Υπουργός Παιδείας (1989), Υπουργός Πολιτισμού (1990-92) και Υπουργός Δικαιοσύνης (1992-93), ενώ η κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας της ήρθε το 2004, όταν εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, ενίσχυσε την κοινοβουλευτική διπλωματία με αποστολές από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι την Αφρική και τη Νότια Αμερική, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους δεσμούς με τον απόδημο Ελληνισμό.

Η πολυσχιδής προσφορά της αναγνωρίστηκε διεθνώς, καθώς εκπροσώπησε την Ελλάδα στη σύνταξη του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. και συμμετείχε στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Το 2010, η εκλογή της ως τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του Ποινικού Δικαίου σφράγισε με τον πλέον επίσημο τρόπο μια ζωή αφιερωμένη στην επιστήμη, τη δικαιοσύνη και τη δημόσια προσφορά.