Σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό και εσωτερικό τοπίο καλείται να ελιχθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καθώς η επικείμενη συνάντηση της Τετάρτης με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα συμπίπτει με μια περίοδο έντονης πολιτικής πίεσης. Ενώ ο πρωθυπουργός στοχεύει σε μια εποικοδομητική συζήτηση και μια ειλικρινή σχέση με τον Τούρκο πρόεδρο, η προσοχή του στρέφεται αναγκαστικά στις δημοσκοπικές απώλειες και τα ανοιχτά κοινωνικά μέτωπα που δοκιμάζουν τη Νέα Δημοκρατία. Παρά το γεγονός ότι στο πεδίο των ελληνοτουρκικών δεν διαβλέπει λόγους ανησυχίας, τα μηνύματα που καταφθάνουν στο πρωθυπουργικό γραφείο από το εσωτερικό της χώρας είναι ιδιαίτερα προβληματικά.

Η κυριαρχία του 41% από τις εκλογές του 2023 φαίνεται να δίνει τη θέση της σε μια νέα, πιο εύθραυστη πραγματικότητα. Με τις τρέχουσες μετρήσεις να τοποθετούν το κυβερνών κόμμα κάτω από το 25% στην πρόθεση ψήφου —ποσοστό χαμηλότερο ακόμα και από το 28% των ευρωεκλογών— ο διακηρυγμένος στόχος της αυτοδυναμίας φαντάζει πλέον απλησίαστος. Αυτή η δημοσκοπική καθίζηση οδηγεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε δεύτερες σκέψεις και αλλαγή τακτικής. Σε πρόσφατη τηλεοπτική του παρέμβαση, απέφυγε να εμφανιστεί απόλυτος για την προκήρυξη δεύτερων εκλογών, παραπέμποντας αντ' αυτού στο «απολύτως σαφές Σύνταγμα». Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν μπορώ να σας πω τίποτα παραπάνω από αυτό. Θα σεβαστώ το Σύνταγμα», ανοίγοντας έστω και προσχηματικά το σενάριο αναζήτησης κυβέρνησης συνεργασίας.

Στην πραγματικότητα, αυτή η μεταστροφή ερμηνεύεται ως ένας πολιτικός τακτικισμός με στόχο την άσκηση πίεσης στο ΠΑΣΟΚ. Επιδιώκεται να χρεωθεί η Χαριλάου Τρικούπη ένα ενδεχόμενο αδιέξοδο, την ώρα που ο Νίκος Ανδρουλάκης αρνείται κατηγορηματικά τη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Παράλληλα, η κυβέρνηση επιχειρεί να ισορροπήσει σε δύο βάρκες: από τη μία πολιορκεί το Κέντρο μέσω πρωτοβουλιών όπως η συνταγματική αναθεώρηση, και από την άλλη στρίβει το τιμόνι δεξιά για να ανακόψει τις διαρροές προς κόμματα όπως του κ. Βελόπουλου ή της κ. Λατινοπούλου. Ενδεικτική αυτής της στάσης είναι η σκληρή ρητορική στο μεταναστευτικό, ειδικά μετά την πρόσφατη τραγωδία με τους νεκρούς πρόσφυγες στη Χίο.

Το παλιό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» φαίνεται να χάνει την πειστικότητά του στην κοινωνία και αντικαθίσταται από μια άμεση σύγκριση με τους πολιτικούς αντιπάλους. «Το σωστό δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή χάος. Είναι Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος. Δεν συγκρίνομαι με το χάος. Συγκρίνομαι με τους πολιτικούς αντιπάλους μου», υποστήριξε ο πρωθυπουργός, γνωρίζοντας την υπεροχή του στον δείκτη καταλληλότητας. Ωστόσο, οι πιο ηχηρές βολές έρχονται από το εσωτερικό της παράταξης. Ο Αντώνης Σαμαράς αποκάλεσε «χάος» τον κ. Μητσοτάκη και ισχυρίστηκε με νόημα ότι «έχει πεθάνει η λαϊκή ψυχή της» Νέας Δημοκρατίας, ενώ ο Κώστας Καραμανλής συνεχίζει να πλήττει το μαλακό υπογάστριο της παράταξης.

Η ενόχληση του Μαξίμου για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς είναι εμφανής, με τους Παύλο Μαρινάκη και Μάκη Βορίδη να αναλαμβάνουν τις απαντήσεις. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το προσυνέδριο των Ιωαννίνων, επιχείρησε να αντικρούσει τα περί χαμένης λαϊκότητας: «Το μέλημα της κυβέρνησής μας και κυρίως της μεγάλης παράταξης που παραμένει στην καρδιά και την ψυχή της, μια βαθιά κοινωνική λαϊκή παράταξη, είναι η φροντίδα των συμπολιτών μας που έχουν περισσότερη ανάγκη». Τέλος, η επιστράτευση του Θόδωρου Ρουσόπουλου στην οργανωτική επιτροπή του συνεδρίου ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια εσωκομματικής συσπείρωσης και αποδόμησης της κριτικής των προκατόχων του, απέναντι στα συνεχή «καρφιά» που δέχεται η κυβέρνηση.