Ιράν: Αυτό είναι το οπλοστάσιό του - Βαλλιστικοί πύραυλοι, drones και το δόγμα της αποτροπής

Το αόρατο οπλοστάσιο του Ιράν: Πύραυλοι και drones αλλάζουν τις ισορροπίες

Τεχνολογία
Δημοσιεύθηκε  · 2 λεπτά ανάγνωση

Το Ιράν δεν στηρίζει την ισχύ του στην κλασική αεροπορική υπεροχή, αλλά σε μια ασύμμετρη απειλή που προκαλεί παγκόσμια ανησυχία. Το στρατιωτικό αποτύπωμα της Τεχεράνης στη Μέση Ανατολή είναι χτισμένο πάνω σε ένα εξελιγμένο οπλοστάσιο από πυραύλους και drones, σχεδιασμένο να πλήττει σε βάθος και να παρακάμπτει σύγχρονες αμυντικές ομπρέλες.

Η αιχμή του δόρατος βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), και συγκεκριμένα των Αεροδιαστημικών τους Δυνάμεων. Με συστήματα όπως ο Fateh-110 και ο Zolfaghar, το Ιράν διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκώς με τρομερή ακρίβεια. Παράλληλα, οι Shahab-3 και οι Sejjil στερεού καυσίμου επιτρέπουν ταχύτατες εκτοξεύσεις με βεληνεκές που αγγίζει τα 2.000 χιλιόμετρα, θέτοντας ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και το Ισραήλ εντός εμβέλειας. Για να προστατεύσει αυτά τα όπλα, η Τεχεράνη έχει επενδύσει σε υπόγειες εγκαταστάσεις, τις λεγόμενες «πόλεις πυραύλων», που εγγυώνται την επιβίωση του οπλοστασίου της σε περίπτωση προληπτικού πλήγματος.

Πέρα από τους βαλλιστικούς, οι πύραυλοι cruise τύπου Soumar πετούν σε χαμηλό ύψος, κάνοντας τον εντοπισμό τους εξαιρετικά δύσκολο. Όμως, η πραγματική επανάσταση έρχεται από τα UAV. Τα περιβόητα Shahed-136, γνωστά ως drones καμικάζι, χρησιμοποιούνται μαζικά για να προκαλέσουν κορεσμό στην αεράμυνα του αντιπάλου, ενώ τα Mohajer-6 προσφέρουν δυνατότητες αναγνώρισης και κατευθυνόμενων πληγμάτων. Το χαμηλό κόστος παραγωγής τους επιτρέπει τη χρήση σε μεγάλους αριθμούς, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να δαπανά πανάκριβα αναχαιτιστικά μέσα.

Στον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ, το δόγμα της «άρνησης πρόσβασης» (A2/AD) συνδυάζει αντιπλοϊκά συστήματα, ταχύπλοα σκάφη και drones επιτήρησης, απειλώντας άμεσα τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Παρά τις διεθνείς κυρώσεις, η εγχώρια βιομηχανία του Ιράν παράγει πλέον τα πάντα, από κινητήρες μέχρι συστήματα καθοδήγησης. Πρόκειται για μια στρατηγική που επικεντρώνεται στη μαζική παραγωγή και τη λειτουργικότητα, δημιουργώντας ένα συνεκτικό σύστημα ικανό να προκαλέσει στρατηγικό κόστος και να εδραιώσει μια ισχυρή ασύμμετρη αποτροπή.