Μέσω μιας δημόσιας επιστολής, ο Γιώργος Μπουλμπασάκος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα στο οποίο υπήρξε για χρόνια στέλεχος.

Ο κ. Μπουλμπασάκος δεν φείδεται κριτικής προς τη Χαριλάου Τρικούπη, υποστηρίζοντας ότι "το επερχόμενο συνέδριο θα μπορούσε να ήταν μια λυτρωτική διαδικασία, αλλά  η πορεία του είναι υπονομευμένη. Η μάχη μηχανισμών με απουσία της κοινωνίας, η έλλειψη αυτοκριτικής για όσα πλήγωσαν την Παράταξη, η διεύρυνση με όρους marketing και απουσία πολιτικής, η άρνηση συζήτησης του κεντρικού διακυβεύματος των επόμενων εκλογών, ακυρώνουν την όλη προσπάθεια".

Επιπλέον, εκφράζει την απαισιοδοξία του για το μέλλον του χώρου, δηλώνοντας ότι "δυστυχώς πλέον είναι αργά- για την δική μου πολιτική εκτίμηση-ο συγκεκριμένος αυτός χώρος να ξαναγίνει πρωταγωνιστής. Προσωπικά εξάντλησα όλες μου τις δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια,  υπηρετώντας πάντοτε με ανιδιοτέλεια την συλλογικότητα και την κοινή μας πορεία".

Ωστόσο, ο κ. Μπουλμπασάκος ξεκαθαρίζει ότι δεν εγκαταλείπει την πολιτική δράση. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, "θα συνεχίσω την ενεργή πολιτική μου παρουσία από άλλα μετερίζια, που θα θέσουν ξανά τις  μεγάλες κοινωνικές προτεραιότητες στο προσκήνιο ,και θα επικοινωνήσουν με τις ανάγκες της πλειοψηφίας των πολιτών.  Η ανασύνθεση της Αριστεράς και της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης είναι ιστορική αναγκαιότητα, και ο καθένας καλείται να αναμετρηθεί με την ευθύνη του".

Ανατρέχοντας στο παρελθόν και στους "συντρόφους και φίλους του ΠΑΣΟΚ", ο κ. Μπουλμπασάκος θυμάται την κοινή τους πορεία "στην ίδρυση του μεγάλου  σοσιαλιστικού κινήματος", ξεκινώντας "από φίλος ΠΑΚ Ιταλίας ,ιδρυτικό μέλος ΠΑΣΟΚ Αμαλιάδας, και μετά Ρουμανίας, μέχρι το 1976", βιώνοντας "την γέννηση του μεγαλύτερου λαϊκού κινήματος της Μεταπολίτευσης".

Επισημαίνει, επίσης, τη συνάντησή τους "ξανά το 2015 όταν με την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά δημιουργήσαμε την Δημοκρατική Συμπαράταξη". Υπογραμμίζει ότι "Η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ  με την Δημοκρατική Αριστερά, την οποία την εκπροσωπούσα τότε από την θέση του Γραμματέα της Κ.Ε, έβαλε τέλος στον κατήφορο και στην απαξία της Δημοκρατικής Παράταξης", κρατώντας "τον χώρο ζωντανό και έθεσε τις προϋποθέσεις για την μεγάλη υπέρβαση". Κλείνοντας, τονίζει πως δεν επιθυμεί "να ξύσω παλιές και νέες πληγές όλης αυτής της πορείας".

Κλείνοντας την επιστολή του αναφέρει χαρακτηριστικά "Στα ίδια μονοπάτια για άλλη μια φορά".