Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται, αλλά αυτή τη φορά οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει δραματικά. Όταν ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος προετοίμαζε την εισβολή στο Ιράκ, διέσχιζε τις ΗΠΑ υποστηρίζοντας ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν αποτελούσε άμεση απειλή. Σε ομιλία του στο Σινσινάτι τον Οκτώβριο του 2022, προειδοποιούσε ότι μια επίθεση με χημικά θα μπορούσε να συμβεί «οποιαδήποτε μέρα», τονίζοντας πως η απραξία «είναι η πιο ριψοκίνδυνη επιλογή». Αν και τα επιχειρήματά του αποδείχθηκαν αργότερα αποκυήματα φαντασίας βασισμένα σε ψευδείς πληροφορίες, ο Μπους είχε φροντίσει να παρουσιάσει ένα δομημένο, αν και σαθρό, αφήγημα.

Σήμερα, ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται προ μιας ανάλογης απόφασης για το Ιράν, όμως η προσέγγισή του στερείται ακόμα και αυτών των προσχημάτων. Ενώ έχει ήδη συγκεντρώσει δύο «αρμάδες» αεροπλανοφόρων, δεκάδες μαχητικά και βομβαρδιστικά σε απόσταση βολής, δεν έχει παρουσιάσει κανένα σαφές επιχείρημα που να δικαιολογεί μια νέα στρατιωτική κίνηση. Παραμένει αδιευκρίνιστο ποια είναι η τρέχουσα απειλή, ειδικά από τη στιγμή που ο ίδιος δήλωσε πρόσφατα πως οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις έχουν «εξαλειφθεί».

Οι στόχοι της Ουάσινγκτον μοιάζουν με κινούμενη άμμο. Από το πυρηνικό πρόγραμμα και την προστασία των διαδηλωτών, μέχρι την εξάλειψη των πυραύλων που απειλούν το Ισραήλ και τη διακοπή της στήριξης προς τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, η ατζέντα παραμένει θολή. Εγείρεται το ερώτημα αν το «σφυρί» που κραδαίνει ο Τραμπ μπορεί να φέρει αποτελέσματα, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν βρίσκεται ήδη θαμμένο μετά το πλήγμα του Ιουνίου. Επιπλέον, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει προετοιμάσει την κοινή γνώμη για μια σύγκρουση με μια χώρα 90 εκατομμυρίων κατοίκων, ούτε έχει ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου, την ώρα που η Βόρεια Κορέα διαθέτει πλέον πάνω από 60 πυρηνικές κεφαλές χωρίς να δέχεται ανάλογη πίεση.

Στο διπλωματικό πεδίο, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο παραδέχθηκε στο Κογκρέσο ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα ήταν «πολύ πιο περίπλοκη» από την «καρατόμηση» του Μαδούρο στη Βενεζουέλα. «Μιλάτε για ένα καθεστώς που βρίσκεται στην εξουσία για πάρα πολύ καιρό», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «Επομένως, αυτό θα απαιτούσε πολλή και προσεκτική εξέταση, αν προκύψει ποτέ αυτή η πιθανότητα».

Σε μια πρόσφατη συνεδρίαση του «Συμβουλίου της Ειρήνης», ο Τραμπ ήταν και πάλι ασαφής: «Δεν μπορούν να συνεχίσουν να απειλούν τη σταθερότητα ολόκληρης της περιοχής και πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία», είπε, απειλώντας πως «θα συμβούν άσχημα πράγματα αν δεν επιτευχθεί αυτή η συμφωνία». Σε αντίθεση με το Ιράκ, ο Τραμπ αποφεύγει την ιδέα μιας χερσαίας εισβολής για να μην εγκλωβιστεί σε έναν «αιώνιο πόλεμο», ποντάροντας στην ανοχή της βάσης του για απομακρυσμένους βομβαρδισμούς. Ωστόσο, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ παραμένουν στο σκοτάδι, ενώ η Βρετανία, μέσω του Κιρ Στάρμερ, φέρεται να αρνήθηκε τη χρήση των βάσεων στο Ντιέγκο Γκαρσία και το Γκλόστερσιρ.

Στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης, οι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ πιέζουν για οριστική εγκατάλειψη του εμπλουτισμού ουρανίου, με την Τεχεράνη να ανθίσταται σθεναρά. Ο Τραμπ βρίσκεται πλέον σε διπλωματικό τέλμα: πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να πετύχει κάτι καλύτερο από τη συμφωνία του Ομπάμα το 2015, την οποία αποκάλεσε «τη χειρότερη συμφωνία που έγινε ποτέ». Με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να τον πιέζει να τελειώνει με το καθεστώς, ο πρώην διευθυντής της CIA, Τζον Μπρέναν, προειδοποιεί πως η θεωρία ότι ο «αποκεφαλισμός» του καθεστώτος θα λύσει το πρόβλημα είναι απλώς παράλογη.