Σήμερα η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη σπουδαίων Αγίων, φέρνοντας στο προσκήνιο ιστορίες βαθιάς πίστης και ανιδιοτελούς προσφοράς. Τα ονόματα που έχουν σήμερα την τιμητική τους στο εορτολόγιο είναι Παρθένιος, Παρθένης, Παρθενία, Παρθενόπη, καθώς και Λουκάς, Λουκία και Λουκίτσα.

Ο Όσιος Παρθένιος, ο οποίος καταγόταν από κωμόπολη της Βιθυνίας, έζησε κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου (324 – 337 μ.Χ.). Ως γιος του διακόνου Χριστοφόρου, διδάχθηκε από νωρίς τις αξίες της Ορθοδοξίας, ενώ η αγάπη του για το ψάρεμα στην Απολλωνιάδα λίμνη τον έκανε να αισθάνεται συνοδοιπόρος των Αποστόλων. Η φιλανθρωπία του ήταν παροιμιώδης, καθώς μοίραζε τα έσοδα από την ψαριά του στους πτωχούς. Όταν εκείνοι τον ευχαριστούσαν, ο Άγιος απαντούσε με απόλυτη ταπεινότητα: « Διατί με ευχαριστείτε; Δεν έχω καμία τέτοια αξίωση. Μήπως είμαστε ξένοι; Εμείς είμαστε αδελφοί. Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς; »

Η πορεία του τον οδήγησε στο αξίωμα του Επισκόπου Λαμψάκου, αφού προηγουμένως είχε χειροτονηθεί πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο Φίλιππο. Το Θεϊκό χάρισμα της θαυματουργίας τον κατέστησε καταφύγιο για τους πάσχοντες, ιδιαίτερα για όσους αντιμετωπίζουν την επάρατη νόσο του καρκίνου. Ο Παρθένιος υπήρξε άγγελος ομόνοιας και παρηγοριάς μέχρι την ειρηνική του κοίμηση, ενώ τμήμα της τίμιας κάρας του φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μονή Μακρυμάλλη της Μητροπόλεως Χαλκίδος.

Παράλληλα, η Ορθοδοξία τιμά τον Όσιο Λουκά τον Στειριώτη, ο οποίος γεννήθηκε το καλοκαίρι του 896 μ.Χ. από τον Στέφανο και την Ευφροσύνη. Από την Αίγινα στη Φωκίδα, ο μικρός Λουκάς εργάστηκε ως βοσκός, έχοντας πάντα μαζί του θρησκευτικά βιβλία και μια καρδιά γεμάτη ευσπλαχνία. Μετά τον θάνατο των γονιών του, μοίρασε τα υπάρχοντά του και αφοσιώθηκε στον μοναχισμό. Παρά τις περιπέτειες, όπως η φυγή στην Πελοπόννησο λόγω των Βουλγάρων, επανήλθε στη Φωκίδα το 927 μ.Χ. και ίδρυσε Μονή στο όρος Στείριο, όπου και πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου του 953 μ.Χ.

Η ιστορία των λειψάνων του Οσίου Λουκά είναι περιπετειώδης, καθώς μεταφέρθηκαν στη Βενετία τον Αύγουστο του 1463 μ.Χ. για να σωθούν από την οθωμανική προέλαση. Η απόδοση του λειψάνου στον Όσιο άρχισε τον 19ο αιώνα και κορυφώθηκε το 2001 με την εγγραφή του στο Νέο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’. Το 1986, η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέστρεψε το Λείψανο στην Ελλάδα, ωστόσο το ιστορικό αίνιγμα γύρω από την κάρα του παραμένει, καθώς διαφορετικά τμήματα φυλάσσονται τόσο στη Μονή του όσο και στη Μονή Φιλοθέου στο Άγιο Όρος.