Η επίδειξη του Marc Jacobs με τίτλο «Memory Loss» δεν ήταν απλώς ένα fashion show, αλλά μια βαθιά συναισθηματική εξερεύνηση όσων αφήνουμε πίσω και όσων κουβαλάμε στο μέλλον. Στο επιβλητικό Park Avenue Armory της Νέας Υόρκης, ο σχεδιαστής δημιούργησε μια ατμόσφαιρα που αντανακλούσε την τρέχουσα κατάσταση της Αμερικής, σε μια στιγμή που η χώρα φαίνεται να βυθίζεται στο πένθος και τη θλίψη.

Η Laura Pitcher, γράφοντας στο Dazed Magazine, αποτύπωσε την πολυπλοκότητα της στιγμής: «Η Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης ξεκινά αυτή την εβδομάδα και δεν είμαι σίγουρη αν οι γύρω μου ξέρουν πώς να το αντιμετωπισουν». Η ίδια πρόσθεσε πως «Η πολυτελής μόδα πάντα συνυπήρχε με την ανισότητα και την πολιτική αναταραχή. Όταν μια επίδειξη είναι καλοστημένη, μπορεί να στείλει ένα μήνυμα ή, τουλάχιστον, να προσφέρει μια απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά η βιομηχανία έχει επίσης τη συνήθεια να κρύβει τα πράγματα κάτω από το χαλί» σχολιάζει η Pitcher λίγο μετά αφότου είδε το show του Marc Jacobs, το οποίο άνοιξε την Εβδομάδα Μόδας του Μεγάλου Μήλου.

Τα λόγια αυτά ήρθαν ως απάντηση σε ένα show που συνέπεσε με έντονες πολιτικές αναφορές, όπως η δραστηριότητα της Amazon –εταιρείας του συζύγου της Lauren Sanchez– σε σχέση με την ICE, η οποία έχει συνδεθεί με θανάτους ανθρώπων φέτος, ανάμεσά τους οι Keith Porter, Renee Nicole Good και Alex Pretti. Ο Jacobs επέλεξε να απομακρυνθεί από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, μεταφέροντας το κοινό σε έναν τεράστιο, σκοτεινό χώρο με μαύρους τοίχους. Υπό τους ήχους του "Jóga" της Björk, μοντέλα όπως η Alex Consani περπάτησαν σε μια λιτή διαδρομή, με την επίδειξη να ολοκληρώνεται μέσα σε ελάχιστα λεπτά, αφήνοντας μια έντονη αίσθηση κενού.

Τα ρούχα λειτούργησαν ως σύμβολα χαμένων αναμνήσεων: μαύρα καλσόν, δερμάτινα σορτς και παλτά φορεμένα ανάποδα που έμοιαζαν με υποκατάστατα ενδυμάτων σχεδιασμένων από τη μνήμη. Οι αναφορές του σχεδιαστή ήταν πλούσιες και ιστορικές, περιλαμβάνοντας την Yves Saint Laurent Couture του 1965, την X-Girl του 1994, την Prada του 1996 και τη δική του συλλογή Marc by Marc Jacobs από το 2003. Μετά από χρόνια πειραματισμών που θεωρήθηκαν από κάποιους ως «άσκηση αυτοϊκανοποίησης», ο Jacobs επέστρεψε σε πιο αναγνωρίσιμες φόρμες: pencil φούστες από τουίντ, πουλόβερ με V λαιμόκοψη, κομψά παλτά και φορέματα-κομπινεζόν.

Η βραδιά ήταν αφιερωμένη στον ατζέντη Louie Chaban, μέλος της «οικογένειας της μόδας» του Jacobs, που έφυγε από τη ζωή πέρυσι. Ο σχεδιαστής τον τίμησε αναρτώντας μια φωτογραφία από την Πορεία για τα δικαιώματα των LGBTQ+ στην Ουάσινγκτον το 1993, γράφοντας: «Έχω τόσες όμορφες αναμνήσεις από τις στιγμές που πέρασα με τον Louie, αλλά μόνο λίγες φωτογραφίες». Το show έκλεισε με ένα ισχυρό μήνυμα στις σημειώσεις της επίδειξης: «Η ανάκτηση του παρελθόντος μας υπενθυμίζει επίσης ότι η απώλεια είναι αναπόφευκτη και ότι η ελπίδα είναι σκληρή δουλειά».