Στο Πλωμάρι της Λέσβου, η Γεωργία Πιτσιλάδη ζει εδώ και δεκαετίες, η μητέρα που «κρύβεται» πίσω από τον ρόλο της «Όλγας», η οποία καθήλωσε το τηλεοπτικό κοινό στην τηλεοπτική σειρά «Το Ριφιφί». Η Ευαγγελία Μουμούρη ενσαρκώνει την Όλγα, τη γυναίκα που οργανώνει τη ληστεία στην τράπεζα.

Η κα Πιτσιλάδη, μιλώντας στις «Εξελίξεις Τώρα», ανέφερε: «Να δικαιωθεί ο μικρός. Ο μικρός ήρθε στον ύπνο μου και μου λέει ‘μαμά, εσύ μονάχα θα με δικαιώσεις και κανένας άλλος. Μόνο εσύ. Κανένας άλλος’».

Τον Σεπτέμβριο του 1989, ο μικρός Παναγιωτάκης διαγνώστηκε με παιδικό καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο. Η ιστορία της γυναίκας που έχασε τον γιο της από καρκίνο, επειδή η τράπεζα δεν εκταμίευσε ποτέ τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί από έρανο για να γίνει η επέμβασή του, είναι μια σκληρή πραγματικότητα.

Η κοινωνία στήριξε την οικογένεια Βασιλέλη και συγκεντρώθηκε το εξωφρενικό ποσό των 100 εκατομμυρίων δραχμών σε χρόνο ρεκόρ. «Στείλαμε τα χαρτιά και μας είπαν ότι μπορείτε να το φέρετε το παιδάκι, έχετε αυτό, βγάλαμε τα εισιτήρια, ετοιμάσαμε διαβατήρια, τα ετοιμάσαμε όλα και απομείναμε με βαλίτσες και διαβατήρια στο χέρι», εξομολογήθηκε η μητέρα του παιδιού.

Ενώ η οικογένεια ήταν έτοιμη να ταξιδέψει στην Αμερική, η τράπεζα αρνήθηκε να εκταμιεύσει τα χρήματα για την επέμβαση. «Όταν πήγαμε να πούμε στην τράπεζα ότι αυτό το πράγμα πρέπει να γίνει, μας λέει τα λεφτά δεσμεύτηκαν. Γιατί δεσμεύτηκαν τα λεφτά; Ποιος τα δέσμευσε; Λέει ‘δεν ξέρω, έχουν βγάλει έναν νόμο’, λέει, ‘το ’31’. Τι, να τον κάνω εγώ τον νόμο; Το δικό μου το μωρό ήταν γεννημένο το ’31; Βοηθάει ο κόσμος από το υστέρημά του. Η τράπεζα γιατί να τα δεσμεύει; Είναι δικά της;», είπε με παράπονο και συνέχισε: «Ο κόσμος τα έδωσε για το μωρό. Να γιατρευτεί το μωρό. Δώσ’ τα. Ήταν δικά σας; Αλλιώς ας μην τα παίρναν από τον κόσμο. Γιατί να τα πάρουν από τον κόσμο; Να πουν ότι είμαστε κλέφτες, απατεώνες, θα τα βάλετε, αλλά εμείς θα τα πάρουμε».

Έναν χρόνο αργότερα, ο νόμος τροποποιήθηκε και ένα μέρος των χρημάτων εγκρίθηκε, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. «Ούτε νόμος άλλαξε, ούτε τίποτα άλλαξαν, το μωρό μ’ το φάγαν και τ’ αποτέλεσμα μηδέν».

Για την τηλεοπτική σειρά, η κα Πιτσιλάδη εκμυστηρεύτηκε: «Απ’ τη μια νιώθω χαρά, απ’ την άλλη είμαι στεναχωρημένη, πάλι ανοίγει πληγή, αλλά δεν θέλω και να ξεχαστεί», με τον πατέρα να συμπληρώνει: «Απ’ τη μια συγκινήθηκα κι απ’ την άλλη ένιωθα μια χαρά».

Το 3χρονο αγόρι με τα πράσινα μάτια πάλεψε ηρωικά, αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει τη μάχη με τη γραφειοκρατία. Η οικογένειά του θρηνεί ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια μετά. Ο πατέρας του Παναγιωτάκη δήλωσε: «Όλοι ήταν συνεννοημένοι. Από τράπεζα, νοσοκομείο, τα πάντα. Μέχρι της Αθήνας ο διοικητής. Ήταν μπλεγμένοι όλοι μέσα. Για τα χρήματα, κλίκα».

Την ανείπωτη θλίψη των γονιών του Παναγιώτη απαλύνει ο ερχομός της κόρης τους, που πήρε το όνομα του αδερφού της, σαν φόρο τιμής. «Και λέω εγώ στην Παναγιά, λέω ‘άμα θες Παναγιά μου να μου το χαρίσεις, να ‘ναι γερό. Και σιδερένιο. Άμα μου το χαρίσεις και μου το πάρεις μετά από έναν χρόνο, να μην μου το δώσεις ποτέ. Άσε με μ’ αυτό τον καημό’», είπε η κα Πιτσιλάδη.

Η οικογένεια Βασιλέλη πιστεύει ότι όσο η κοινωνία θυμάται την αδικία που έγινε σε βάρος τους, ποτέ κανείς δεν θα ξεχάσει τον μικρό Παναγιώτη. «Να δικαιωθεί ο Παναγιώτης. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Θέλω να δικαιωθεί».