Στις 27 Φεβρουαρίου, ο Demna, ο σχεδιαστής που σημάδεψε τον Balenciaga και μεγάλωσε στη Γεωργία της σοβιετικής εποχής, απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι γνωρίζει πώς να μαγνητίζει το κοινό. Στο πρώτο του σόου για τον οίκο Gucci, το σκηνικό θύμιζε ένα επιβλητικό θέατρο-μουσείο γεμάτο με ψεύτικα ρωμαϊκά αγάλματα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που ακροβατούσε ανάμεσα στο κλασικό και το μέλλον.

Συνολικά 83 μοντέλα με έντονο μακιγιάζ διέσχισαν μια τεράστια πασαρέλα που ξεπερνούσε σε μέγεθος κάθε προηγούμενο, ακολουθώντας μια μοναχική ακτίνα φωτός. Η επιλογή των προσώπων ήταν ανατρεπτική: από νέους ράπερ και φιγούρες που παρέπεμπαν στην Mia Wallace του «Pulp Fiction», μέχρι έναν Καναδό παίκτη χόκεϊ που δοκίμαζε τις ραφές του δερμάτινου παντελονιού του. Τα ρούχα ήταν σχεδιασμένα για να φαίνονται σχεδόν αβαρή, συνδυάζοντας την εφαρμοστή γραμμή με μια νέα αίσθηση ελευθερίας.

«Αυτό αποτελεί μια τεράστια αλλαγή σε σχέση με το προηγούμενο έργο του Demna, αλλά και σε σχέση με πολλά από τα πρόσφατα, πιο περίπλοκα σχέδια μόδας που έχουμε δει — για παράδειγμα, το ντεμπούτο του Jonathan Anderson στην υψηλή ραπτική τον Ιανουάριο, τη Schiaparelli και τη Louise Trotter της Bottega Veneta» σχολίασε η Cathy Horyn στο The Cut. Ωστόσο, οι αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα ήταν άμεσες, με πολλούς να χαρακτηρίζουν τη συλλογή «φθηνή» ή συγκρίσιμη με τη Zara.

Η Horyn επισημαίνει ότι η εξέταση της μόδας μόνο αισθητικά ίσως να μην είναι πλέον αρκετή. «Τι σημαίνει ο Saint Laurent ή ο Valentino για μια κοπέλα στα είκοσί της;» αναρωτιέται, εξηγώντας ότι η νέα γενιά είναι πιο γρήγορη και αδίστακτα επιλεκτική. «Πολλοί δεν ενδιαφέρονται για τη διανοούμενη μόδα, όπως οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Είναι πιο γρήγοροι και πιο αδίστακτα επιλεκτικοί, χωρίς αμφιβολία ως συνέπεια της ταχύτερης τεχνολογίας και μιας διαφορετικής αίσθησης ελευθερίας, καθώς και του σώματος. Η βιομηχανία της μόδας αγωνίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτή την κατάσταση».

Ο Demna φαίνεται να βρίσκεται σε απόλυτη επαφή με ένα κοινό που πολλοί ακόμα δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος: «ό,τι μπορείς να πεις για έναν άνθρωπο, μπορείς να το πεις και για τη Gucci». Στην πασαρέλα κυριάρχησαν άντρες με αμάνικα μπουφάν και μεταλλικά δέρματα, χαμηλόμεσα τζιν και υπερμεγέθη γούνινα παπούτσια, αλλά και μια αστεία εκδοχή της «lounge» ένδυσης με μαύρη δαντέλα.

«Μερικές φορές ένιωσα ότι οι άντρες στην επίδειξη είχαν το πάνω χέρι, με τα πιο πρωτότυπα casual ρούχα, όπως τα ασημένια τζιν από δέρμα πύθωνα, και επίσης ότι οι γυναίκες είχαν να αντιμετωμίσουν τα δύσκολα παπούτσια» παρατήρησε η Horyn. Παρά τις δυσκολίες κάποιων μοντέλων στα τακούνια, η ποικιλία των εμφανίσεων, από κομψά δερμάτινα κοστούμια μέχρι κοντά σακάκια με φρέσκια ενέργεια, έδωσε το στίγμα μιας νέας εποχής. «Η οπτική γωνία του Demna, η κατανόησή του για ένα κοινό που αλλάζει και μεταβάλλεται μπροστά στα μάτια μας, με κάνει ήδη να αμφισβητώ πράγματα που βλέπω σε άλλες πασαρέλες» καταλήγει η Horyn, αφήνοντας την τελική κρίση στο ταμείο.