Στη Λάρισα συνέχισε σήμερα η δίκη για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, με τις μαρτυρίες των επιζώντων να γεμίζουν την αίθουσα με εικόνες χάους και θανάτου. Στην 42η συνεδρίαση, τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου, παρευρέθηκαν δύο κατηγορούμενοι, ο Παύλος Κουζής και ο Σπυρίδων Πατέρας, ενώ έγινε γνωστό ότι οι συγγενείς της Εριέττας Μόλχο θα καταθέσουν σε επόμενη συνεδρίαση.

Ο Αριστείδης Καραντζούνης, επιβάτης στο δεύτερο βαγόνι, περιέγραψε καρέ καρέ τον εφιάλτη. Ξεκίνησε από την Αθήνα, στο κουπέ απέναντί του ο Ασλανίδης, η Μπρέλα και ο Βάιος Βλάχος. «Μάθαμε ότι η προηγούμενη αμαξοστοιχία είχε καθυστέρηση και κάναμε χιούμορ, το διασκεδάζαμε. Λέγαμε θα φτάσουμε. Τραγική ειρωνεία», κατέθεσε. Σταμάτησαν στο Παλαιοφάρσαλο, έφτασαν στη Λάρισα نحو 11 το βράδυ. Τη στιγμή της σύγκρουσης έβλεπε ταινία στο κινητό. «Γίνεται μια σύγκρουση, καταλαβαίνω ένα απότομο φρενάρισμα και πέφτω μπροστά. Θεώρησα πως θα συνεχίσουμε κανονικά. Έφυγα και βρέθηκα στην απέναντι θέση. Έβαλα το χέρι μου για να προστατευτώ. Ήταν μια σκηνή χάους. Χτυπούσα δεξιά και αριστερά». Έχασε την συνείδηση για λεπτά. Ξύπνησε σε χωράφι δεξιά από τις γραμμές, με σπασμένες πλευρές και θλάση πνεύμονα. «Δυσκολευόμουν να αντιληφθώ τι έγινε. Σκέφτηκα πως κάτι πήγε πολύ στραβά. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Είχα σπασμένα πλευρά και θλάση στον πνεύμονα. Πήγαινα να πάρω ανάσα και πονούσα. Ανάσαινα και σταματούσα». Καπνός και μυρωδιά καμένου μετάλλου γεμίζαν τον αέρα. Ημέρες αργότερα έμαθε στο νοσοκομείο ότι το τρένο συγκρούστηκε με άλλο.

«Προσπαθούσα σιγά σιγά να σηκωθώ. Κατάλαβα ότι είχα τραύμα στο πόδι και σέρνοντας άρχισα να απομακρύνομαι. Ήταν το σκηνικό σαν πολεμική ταινία. Έπεφτα και ξανασηκωνόμουν μέχρι να καταφέρω να φτάσω σε δύο άτομα», κατέθεσε. Ζήτησε να καλέσουν Αστυνομία και 112. Αντίλειψε τραύμα στο κεφάλι. «Ένιωσα το κεφάλι μου να καίει, έβαλα το χέρι μου και είδα ότι ήμουν γεμάτος αίματα. Πανικοβλήθηκα. Ζήτησα από κάποιους άλλους να με φωτίσουν για να δω τι έχω». Η εικόνα πίσω ήταν εφιαλτική. «Κοίταξα πίσω και άρχισε να ξεπηδάει μια φωτιά. Άρχισε να εξαπλώνεται. Άκουγα “βοήθεια”. Ήταν πίσσα σκοτάδι, ήταν μάζες μετάλλων μέσα στη φωτιά». Το κρύο ήταν δακρυστικό. Μια γυναίκα του έδωσε ρούχο σαν γούνα από τη βαλίτσα της. Σέρνοντας έφτασε στην εμπορική αμαξοστοιχία, προσπάθησε να ανέβει, κατευθύνθηκε σε ανηφόρα με δέντρα. «Πέρασαν από δίπλα μου κάποιοι που νόμισαν ότι είμαι νεκρός και με σκέπασαν με ένα μπουφάν». Βρήκε άδειο αυτοκίνητο, κάθισε στη θέση συνοδηγού. «Κατέβασα το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου και δεν μπορούσα να αναγνωρίσω το πρόσωπό μου. Ήταν σαν να ήταν ένας άλλος». Διάσωστος από ΕΚΑΒ, μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο με τραύμα κεφαλής, θλάση πνεύμονα, κατάγματα πλευρών, μώλωπες – χωρίς εγκαύματα. Η πρόεδρος του δικαστηρίου του έδειξε φωτογραφία του βαγονιού να υποδείξει θέση.

Ο Αριστοφάνης Ξανθόπουλος, στο τρίτο βαγόνι με την Ιφιγένεια Μίτσκα, ταξίδευαν Αθήνα-Πλατύ. Καθυστερήσεις, στάση ~10 λεπτά, αβέβαια αν πριν ή μετά τη Λάρισα. «Ήμασταν κάπου σκοτεινά. Δεν ήταν σε σταθμό. Ακούσαμε το μπαμ, κρατήθηκα από το μπράτσο που είχα μπροστά μου». Αναζήτησε την Ιφιγένεια. «Έψαξα την Ιφιγένεια. Ήταν μισή εντός και μισή εκτός. Προσπάθησα να τη σηκώσω, ήταν εγκλωβισμένη σε κάποιες λαμαρίνες. Ζήτησα βοήθεια». Με βοήθεια του Μιχάλη την απεγκλωβίσαν. «Είχα σοκαριστεί. Το κεφάλι της ήταν μέσα στα αίματα. Είχε σοβαρό τραύμα στο κεφάλι και στον αυχένα. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν είναι στη ζωή». Την μετακίνησαν προσεκτικά. Ο Μιχάλης κάλεσε τον πατέρα του, ο Ξανθόπουλος βγήκε ψάχνει πυροσβεστήρες. Οι πυροσβέστες τον βρήκαν σοβαρά εγκαυμένο. «Οι πυροσβέστες μου είπαν πως έχω εγκαύματα, είμαι βαριά τραυματισμένος και με πήραν για το νοσοκομείο». «Στη σύγκρουση άκουσα το μπαμ, έσβησαν τα φώτα. Υπήρχε μια περίεργη μυρωδιά. Μύριζαν και τα ρούχα μου μετά. Υπήρχε φωτιά και καπνός». Η πρόεδρος του έδειξε φωτογραφία να δείξει πού βγήκε.

Ο Φιόραλντ Μπόζο, πατέρας του Παυλίνι Μπόζο που δούλευε στο κυλικείο και πέθανε, ζει στην Ελβετία. «Εκείνη την ημέρα ξύπνησα να πάω στη δουλειά. Άκουσα στα ελληνικά κανάλια για μια μετωπική σύγκρουση στα Τέμπη. Αμέσως η ανάσα μου κόπηκε, γιατί ήξερα πως δούλευε ο πατέρας μου. Τον κάλεσα στο κινητό, δεν χτυπούσε καν. Το μυαλό μου πήγε στο χειρότερο». Η μητέρα του είπε ότι ο πατέρας είχε γυρίσει, αλλά το κρεβάτι ήταν κενό. «Τη ρώτησα αν ο μπαμπάς έχει γυρίσει στο σπίτι. “Ναι”, μου είπε, “είχε μια καθυστέρηση, αλλά έχει γυρίσει”. Πήγε να δει στο κρεβάτι και ήταν κενό. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου». Πήρε αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη, οδήγησε στο σημείο. «Το σημείο ήταν σαν τόπος πολέμου. Βαγόνια αναποδογυρισμένα και καμένα, συντρίμμια παντού. Μύριζε καμένο σίδερο, μύριζε θάνατο». Δεν τους άφησαν να προσεγγίσουν. «Δεν μας ενημέρωσε κανένας. Το πρωί πήγαμε στον τόπο και φτάσαμε στο σημείο. Εκείνη την ώρα σήκωναν το κυλικείο. Δεν είχαμε καμία ενημέρωση. Ρωτήσαμε πού μπορούμε να μάθουμε για τον άνθρωπό μας». Στο νοσοκομείο σκηνές απόγνωσης. «Πήγαμε στο νοσοκομείο. Είδαμε συγγενείς να ουρλιάζουν. Έψαχνα να δω τη λίστα, αλλά δεν ήταν πουθενά ο πατέρας μου. Μας μάζεψαν στο αμφιθέατρο. Μας είπαν πως από εδώ και πέρα θα υπάρχουν μόνο θύματα». Ο αδελφός έδωσε DNA, η ταυτοποίηση έγινε 4 Μαρτίου. «Μας είπαν πως ήταν αρτιμελής αλλά απανθρακωμένος». Κηδεία 7 Μαρτίου. «Ήταν ένας άνθρωπος αξιοπρεπής, τίμιος. Δέχθηκα πολλά τηλέφωνα. Για εμένα ο πατέρας μου ήταν πρότυπο ανθρώπου για να μεγαλώσει δύο παιδιά». Έδειξε φωτογραφίες του κυλικείου. «Έγινε κάρβουνο». «Ο πατέρας μου πάλεψε για να σωθεί. Κάηκε ζωντανός από την πυρόσφαιρα. Εδώ είναι το βαγόνι του κυλικείου, το οποίο καίγεται σαν λαμπάδα». Αμφισβήτησε την εξήγηση με τα έλαια σιλικόνης. «Το πόρισμα λέει πως είναι τα έλαια σιλικόνης. Αλλά εγώ δεν μπορώ να δεχθώ πως η πυρόσφαιρα ήταν από τα έλαια σιλικόνης. Ακόμη και σήμερα, γιατί λειτουργούν ακόμη τα τρένα από τη στιγμή που αυτή η πυρόσφαιρα έγινε από τα έλαια σιλικόνης;». Κριτίκασε την απουσία τοξικολογικών εξετάσεων. «Μας έδωσαν χαρτί που έλεγε καθολική απανθράκωση. Γιατί δεν έγιναν τοξικολογικές εξετάσεις για να ξέρω από τι πέθανε ο πατέρας μου; Για την ταρίχευση δεν μας ρώτησε κανένας. Ποιος πήρε τέτοια απόφαση;». Έδειξε υπηρεσιακά έγγραφα για προβλήματα ΟΣΕ. «Αυτοί οι κύριοι δεν έκαναν τίποτα, αδιαφόρησαν. Ο όρος πλημμέλημα δεν στέκει εδώ. Με 57 νεκρούς μιλάμε για κακούργημα». «Ζητάμε τη δικαίωση. Να πάρουμε αυτό που αναλογεί στον καθένα και για παραδειγματισμό. Θα έχουμε ξανά Τέμπη αν δεν παρθεί μια σωστή απόφαση». «Πίστευα πως ο πατέρας μου δούλευε στο πιο ασφαλές μέσο της Ευρώπης και μετά την πατήσαμε!».