Για πρώτη φορά μετά από οκτώ δεκαετίες, η ιστορική λήθη υποχωρεί και αποκαλύπτει το πρόσωπο του λοχία Χέρμαν Χόιερ. Πρόκειται για τον ναζί αξιωματικό που, με τον φακό του, κατέγραψε τις τελευταίες στιγμές των ηρώων που οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τα συγκλονιστικά αυτά ντοκουμέντα εντοπίστηκαν σε ένα σπάνιο άλμπουμ που ανήκε σε Βέλγο συλλέκτη και περιλαμβάνει εικόνες από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944, μαζί με πολλά ακόμα σπάνια ιστορικά στοιχεία.

Η ημέρα εκείνη ξεκίνησε με τη ζοφερή εικόνα των γερμανικών καμιόνιών που διέσχιζαν τους δρόμους της Αθήνας, μεταφέροντας τους αλυσοδεμένους μελλοθάνατους. Στον τόπο της θυσίας, τον Γολγοθά της Καισαριανής, είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου. Μανάδες, γυναίκες και αδέρφια περίμεναν με κομμένη την ανάσα για να μάθουν αν ανάμεσα στους μελλοθάνατους βρισκόταν ο δικός τους άνθρωπος. «Αυτοί δεν έβαλαν και τους 200. Απλώς βάζανε 20, 30, 10, 15 και πυροβολούσαν και τους σκοτώνανε», περιγράφει ο αυτόπτης μάρτυρας Τάσος Χατζηαναστασίου, ενώ οι καμπάνες της Καισαριανής χτυπούσαν πένθιμα, συνοδεύοντας κάθε ομοβροντία.

Ανάμεσα στις ιστορίες που συγκλονίζουν είναι και αυτή του Κώστα Ρουσόπουλου, ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την εκτέλεση σε πράξη απόλυτης αυταπάρνησης. Αν και το όνομά του δεν βρισκόταν στη λίστα, όταν άκουσε το όνομα ενός συγκρατούμενού του, φώναξε παρών για να πάρει τη θέση του. «Ζήσε εσύ Γιώργη, έχεις οικογένεια και παιδιά. Εγώ μόνο τη μάνα μου έχω και τα αδέρφια», είπε με θάρρος και βάδισε προς το απόσπασμα τραγουδώντας, ολόρθος και ευθυτενής. Ήταν μόλις 43 ετών, έχοντας ήδη περάσει μια δεκαετία της ζωής του σε φυλακές και εξορίες.

Ο ανιψιός του, Δημήτρης Ζιώγας, περιγράφει το μεγαλείο της στιγμής λέγοντας ότι ο Κώστας «έχασε τη ζωή του γιατί ο Γιώργος, ο συγκεκριμένος άνθρωπος ας πούμε, είχε παιδιά, ενώ ο Κώστας δεν είχε παιδιά και έδωσε τη θέση του τελευταία στιγμή, να κοιτάξει το θάνατο στα μάτια, να του χαμογελάσει, να σηκώσει τη γροθιά του και να πει ότι διευθύνει τη ζωή του για έναν σκοπό ιερό». Ο υπολοχαγός Χέρμαν Χόιερ, που υπηρετούσε στη Μαλακάσα, απαθανάτισε το δράμα μέσα από το βλέμμα του κατακτητή. Αυτές οι μοναδικές φωτογραφίες λειτουργούν πλέον ως ένα γράμμα που χρειάστηκε 80 χρόνια για να φτάσει επιτέλους στην πατρίδα, θυμίζοντας το βαρύ τίμημα της ιστορικής μνήμης.