Αποκαλύψεις για την εκταφή του Ντένι Ρούτσι: Γιατί σταμάτησε η διαδικασία
Τρεις ολόκληροι κύκλοι του χρόνου συμπληρώνονται από τη μέρα που η Ελλάδα «πάγωσε» στα Τέμπη, και η αναζήτηση της δικαιοσύνης παραμένει μια ανοιχτή πληγή. Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται τώρα η οικογένεια του Ντένι Ρούτσι, η οποία αποφάσισε να αναβάλει την προγραμματισμένη εκταφή του, που είχε οριστεί για το πρωί της Τετάρτης. Η είδηση έγινε γνωστή από τον πατέρα του, Πάνο Ρούτσι, κατά τη διάρκεια συγκινητικής εκδήλωσης στη Θεσσαλονίκη για τα τρία χρόνια από τη σιδηροδρομική τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους.
Η ανατροπή αυτή ήρθε μετά από έντονες νομικές ενέργειες. Ενώ η αρχική εισαγγελική παραγγελία είχε εκδοθεί την περασμένη Παρασκευή, η παρέμβαση της δικηγόρου Ζωής Κωνσταντοπούλου ήταν καθοριστική για να σταματήσει προσωρινά η διαδικασία. Ο Πάνος Ρούτσι, απευθυνόμενος στους πολίτες, συγκλόνισε με τα λόγια του: «Είμαι ο Πάνος Ρούτσι και τρία χρόνια παλεύω να βρω την αλήθεια για το παιδί μου». Η οικογένεια αρνείται να προχωρήσει αν δεν εξασφαλιστεί η πλήρης πρόσβαση σε όλες τις απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις.
Τα εμπόδια στην έρευνα φαίνεται να είναι ακόμα πολλά, καθώς οι συγγενείς καταγγέλλουν πως δεν τους επιτρέπεται η διενέργεια των εξετάσεων που θα φωτίσουν τα ακριβή αίτια θανάτου. «Η απεργία μου ήταν για το αυτονόητο, να μάθω από τι πέθανε το παιδί μου και δυσκολεύτηκαν πάρα πολύ για να πουν ναι για όλες τις εξετάσεις και τώρα λένε οκ αλλά όχι για όλες, δίνουν μόνο για αλκοτέστ και ναρκωτικά, αυτές που κάνουν σε οδηγούς», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πατέρας του θύματος. Πλέον, η ελπίδα μετατίθεται μετά την παρέλευση της τριετίας, όταν νομικά θα μπορούν να προχωρήσουν στις εξειδικευμένες εξετάσεις που επιθυμούν.
Η φωνή του Πάνου Ρούτσι έγινε κάλεσμα προς όλη την κοινωνία, ζητώντας από τον κόσμο «να είναι δίπλα μας» στις συγκεντρώσεις της 28ης Φεβρουαρίου. Με τη μνήμη των 57 νεκρών να παραμένει ζωντανή, το μήνυμα είναι σαφές: «Πρέπει να παραμένουμε όλοι μαζί, όπως ήμασταν στο Σύνταγμα». Η δέσμευση ενός πατέρα παραμένει το πιο δυνατό κίνητρο σε αυτόν τον δικαστικό και ηθικό αγώνα. «Έχω υποσχεθεί στο παιδί μου πως όσο ζω θα παλέψω», κατέληξε, σφραγίζοντας με την αποφασιστικότητά του την υπόσχεση για δικαίωση.