Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Άννα Μπιθικώτση στην εκπομπή «Καλύτερα αργά», μιλώντας στην Αθηναϊδα Νέγκα για τον εμβληματικό πατέρα της και τις αθέατες πλευρές της κοινής τους πορείας το βράδυ της Τετάρτης (18/2). Η κόρη του σπουδαίου ερμηνευτή περιέγραψε έναν άνθρωπο που, παρά τη σκληρότητα των καιρών, παρέμενε τρυφερός και προστατευτικός, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Ήταν προστατευτικός. Τα μάτια του είχαν δει πολλά. Ήταν σκληρά χρόνια, αλλά ήταν και γλυκά χρόνια».

Η ίδια δεν δίστασε να αναφερθεί στο βαρύ τίμημα που κουβαλούν τα παιδιά των «μύθων», εξηγώντας πως η δημόσια λατρεία σήμαινε συχνά την απουσία του πατέρα από τις πιο προσωπικές στιγμές. «Έχω κρατήσει τις αναμνήσεις από τότε που είχα τον πατέρα μου, πριν μου τον πάρει ο κόσμος. Το τίμημα της δόξας για εμάς, τα παιδιά των μύθων, είναι αυτό. Για να τον έχει ο κόσμος, τον στερούμαστε εμείς. Δεν κάναμε Χριστούγεννα ή διακοπές μαζί, επικοινωνούσαμε με ραβασάκια και ποιήματα που του γράφαμε. Το είχα συνηθίσει. Αυτή ήταν η ζωή μας. Δεν ήταν θυμός, ήταν μια γλυκιά πίκρα», δήλωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια, περιγράφοντας την καθημερινότητα μιας οικογένειας που μοιραζόταν τον δικό της άνθρωπο με ολόκληρη την Ελλάδα.

Κεντρικό πρόσωπο στην ισορροπία της οικογένειας ήταν η μητέρα της, η οποία υπήρξε το στήριγμα του Γρηγόρη Μπιθικώτση από τα πρώτα του βήματα. Όπως ανέφερε η Άννα Μπιθικώτση: «Ευτυχώς υπήρχε η μαμά. Η μοδίστρα που γνώρισε στα 19 της και αγάπησε τον άσημο Γρηγόρη και έμεινε μαζί του 30 χρόνια. Η μαμά ήταν η ισορροπία μας. Αν δεν υπήρχε, ίσως να μην είχαμε διαμορφώσει αυτόν τον χαρακτήρα εγώ και η αδερφή μου. Ο μπαμπάς μας έκανε όλα τα χατίρια, ειδικά σε μένα που μου είχε αδυναμία».

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν τα λόγια της για τον χωρισμό των γονιών της, έναν χωρισμό που, όπως φαίνεται, δεν έσβησε ποτέ τα αισθήματά τους. Χρησιμοποιώντας έναν στίχο της μητέρας της, «Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο και τρίτος δεν χωράει μες στους δύο», εξήγησε πως στην ουσία δεν χώρισαν ποτέ. Μέχρι την τελευταία του πνοή ο πατέρας της αγαπούσε τη μητέρα της και μέχρι την τελευταία της πνοή εκείνη μιλούσε για τον Γρηγόρη, κρατώντας τα κοστούμια και τις γραβάτες του και γυαλίζοντας τα παπούτσια του σαν να περίμενε την επιστροφή του. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν η Άννα Μπιθικώτση περιέγραψε τον αποχαιρετισμό τους: «Με το ίδιο μαντήλι που σκούπισα το δάκρυ του πατέρα μου πριν φύγει από τη ζωή, άγγιξα και τα dάκρυα της μητέρας μου πριν πεθάνει».